៥

និយាយពីលាភដែលនៅអង្គុយបក់មូសឲ្យរតនៈ។ យូរៗម្តង នាងងើយមុខមើលជញ្ជាំង, ពិតាន និងសព្វបន្ទប់។ មិនដឹងយ៉ាងម៉េច នាងចេះតែយល់ថាបន្ទប់នេះធំមែនតែដូចចង្អៀត ហើយចង្អៀតដោយសារតែមានមនុស្សច្រើន។ នៅលើជញ្ជាំង, រាងខ្ពស់គួរសមដែរ, មានព្យួរនាឡិកាមួយ។ មើលម៉ោងឃើញជិតប្រាំពីរកន្លះហើយ។ សំណាងល្អ នាងហូបចុកតាមផ្លូវមិនដាច់ បើមិនដូច្នោះច្បាស់ជាឃ្លានស្លាប់ហើយ។ ចៅហ្វាយប្រុសទៅទិញបាយ មិនងាយមកវិញទេ។ ដឹងស្រាប់ហើយទៅជាមួយកូន។ ទម្រាំក្មេងទាំងពីរញ៉ាំរួចរាល់, ពីរម៉ោងយ៉ាងតូច, ហើយត្រូវជិះទៅទិញម្ហូប, ត្រូវចាំឲ្យគេខ្ចប់, ត្រូវជិះមកវិញ។ យប់នេះ ម៉ោង ១០ មើលទៅ ទើបបានបាយល្ងាច។

អង្គុយយូរហើយ ដូចអផ្សុក លាភក៏ក្រោកពីពូក ដើរចុះឡើងៗក្នុងបន្ទប់។ តាមពិត នាងចង់រកប្រដាប់បញ្ជាម៉ាស៊ីនត្រជាក់ មួយទៀតនាងចង់រកប្រដាប់បញ្ជាបើកទូរទស្សន៍។

‘មិនដឹងគេដាក់នៅក្រហែងណា?’

ពេលរកមកដល់ទូដាក់ខោអាវ ស្រាប់តែបង្អួចខាងមុខរបើកក្រាក។ លាភងាកផាំងទៅរកមើលភ្លាម។ បង្អួចនោះបើកដោយខ្លួនឯង, បើជាគីវិញ មុខជាស្រែកផ្អើលផ្ទះបីផ្ទះបួនហើយរត់រកពុទ្ធោមិនខាន។ ប៉ុន្តែលាភអត់ទេ។ នាងគិតថាប្រហែលមកពីខ្យល់ និងមកពីបង្អួចមិនបានដាក់គន្លឹះ។ល។ នាងបានដើរទៅទាញបង្អួចបិទ។ ពេលនោះ នាងឃើញមនុស្សបួននាក់ឈរមុខបន្ទប់ នៅពីក្រោយស្រះទឹក។ ឃើញតែមួយប្រឹប ក៏បាត់ពួកគេ។ លាភមិនខ្វល់។ នាងបិទតែបង្អួចឲ្យរួច ហើយត្រឡប់មកអង្គុយលើពូកវិញ។

នៅខាងក្រៅ ខ្យល់ត្រជាក់ និងចុះអ័ព្ទពេញមុខបន្ទប់។ ស្រមោលសស្ទុងៗបួនលេចឡើងក្នុងផ្សែងអ័ព្ទ៖ យាយចាស់ ប្រុស ស្រី និងក្មេងប្រុស។ «ពួកគេយកបន្ទប់យើង។» ប្រុសនិយាយ។ «ដេញពួកគេចេញទៅ។» ស្រីពោល។ «កុំឲ្យគេនៅបាន។» យាយចាស់និយាយ។ «ខ្ញុំចង់ដេក។» ក្មេងពោល។ បន្ទាប់មក ពួកគេទាំងបួនក៏រលាយបាត់។

ពេលកំពុងអង្គុយបក់មូស ស្រាប់តែឮសំឡេងគោះបង្អួចដែលនៅចុងគ្រែ តែលាភមិនរវល់។ សំឡេងគោះនោះបាត់ រួចក៏លាន់ជាថ្មី។ លាភក្រឡេកទៅមើលបង្អួចនោះ តែមិនធ្វើអ្វីទេ។ វានៅតែឮគោះ រហូតទាល់តែនាងទ្រាំលែងបាន ក៏ចុះពីគ្រែ ហើយដើរទៅបើកបង្អួចក្រាក។

រូបដែលគួរឲ្យខ្លាចនៅលើជញ្ជាំងបានបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខលាភ។ ប៉ុន្តែរូបលើកនេះជារូបមនុស្សប្រុសមានមុខធំ, កតូចដូចរូបប្រេតគូរតាមជញ្ជាំងវត្ត, ភ្នែកធំក្រឡោត, សក់បះសំពោង ហើយមានលៀនអណ្តាតចេញមកត្រឹមចង្កា។ ថ្វីត្បិតតែជារូបគូរតែដូចពិតអ៊ីចឹង។ បើអ្នកល្មមៗអាចភ័យបះសក់។ ជាពិសេសភ្នែក គឺដូចភ្នែកពិតៗ កំពុងសម្លឹងមកលាភ ប៉ុន្តែលាភមិនព្រឺទេ នាងសម្លឹងវិញប្រមាណជាពីរបីវិនាទី នាងក៏បិទបង្អួច រួចឡើងទៅអង្គុយលើពូកធ្វើហី។

តុក! តុក! តុក!

សំឡេងគោះឮទៀតហើយ។ លាភសែនធុញ ក៏យកដៃគោះបង្អួចតបវិញ។ សំឡេងគោះស្រាប់តែបាត់ឈឹងតែម្តង។

‘បានស្ងាត់ត្រចៀកខ្លះ។’ លាភនឹកក្នុងចិត្ត។

មួយសន្ទុះក្រោយ ស្រាប់តែឮក្រោកៗនៅក្រោមគ្រែ ដូចមានគេយកក្រចកទៅអូសខ្វាចលើឈើ។ មិនបង្អង់ លាភចុះភ្លែតពីគ្រែ ទៅលុតជង្គង់លើឥដ្ឋឱនមើលក្រោមគ្រែនោះ។ ទោះបីងងឹត  តែដូចឃើញមានស្រមោលមនុស្សដេកក្រោមនោះ។ មិនបង្អង់ លាភយកទូរស័ព្ទពីក្នុងហោប៉ៅខោមកចុចបើកភ្លើង។ នាងខំបំភ្លឺមើលសព្វក្រោមគ្រែ តែឃើញទទេស្អាត។ អ៊ីចឹងនាងក៏ក្រោកឡើងមកលើពូកវិញ រួចអង្គុយក្បែររតនៈ។ មួយសន្ទុះ នាងស្រាប់តែងងុយ ហើយក៏ប្រះខ្លួនដេកក្បែរក្មេងលង់លក់ទៅ។

៦