និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា មានកូនអណ្តើកមាសមួយក្បាលកំពុងវារឡើងកូនផ្ទីរមួយដើម។ វាឃើញផ្ទីរមានមែក វាក៏វារសំដៅទៅចុងមែក។ ស្រាប់តែវារអិលជើងក្រោយធ្លាក់ចុះមក តែសំណាងល្អជើងមុខរបស់វារហ័សតោងនឹងមែកផ្ទីរជាប់។ វាបានប្រឹងលើកខ្លួន​ឯងឲ្យឡើងលើមែកផ្ទីរវិញ តែឡើងមិនរួច, បានត្រឹមតែនៅតោង។ កូនអណ្តើកមាសនឹកក្នុងចិត្តថា ថ្ងៃនេះ វាប្រាកដជាងាប់ហើយ។ ពេលនោះ មានកន្លាតមួយក្បាលវារកាត់ពីក្រោមកូនផ្ទីរ។ កូនអណ្តើកមាសត្រេកអរណាស់។ វាបានហៅកន្លាតឲ្យជួយ តែកន្លាតវារធ្វើព្រងើយ។ កូនអណ្តើកមាសខឹង ក៏ស្រែកជេរកន្លាតថា គ្មានចិត្តគ្មានថ្លើម។ កន្លាតនៅតែមិនងាកមើល, តែវាបាននិយាយថា៖ «ចុះម៉េចមិនប្រើស្លាប។» កូនអណ្តើកមាសភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត។ ត្រូវហើយ, វាមានស្លាបទេតើ។ គិតឃើញហើយ វាក៏ព្រលែងជើងដែលតោងមែកផ្ទីរ រួចហោះចេញទៅ៕ សារ៖ ពេលខ្លះ ដោយសារយើងបារម្ភហួសហេតុពេក ឬផ្តោតតែលើផ្លូវមួយ, ធ្វើឲ្យយើងមើលមិនឃើញផ្លូវជាច្រើនទៀត។ ** ** * Story 'A ladybug and a cockroach' written by Chakriya PHOU There was a ladybug crawling up … Continue reading រឿង «កូនអណ្តើកមាស និងកន្លាត»