និពន្ធ និងគូររូបដោយ ភូ ចរិយា មនុស្សអាចក្លាយជាគ្រូរបស់មនុស្សដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ មនុស្សប្រុសអាចជាគ្រូបង្រៀនមនុស្សស្រី។ ពេលនោះ នាងនឹងទទួលបានចំណេះដឹងថ្មី ហើយនាងនឹងផ្លាស់ប្តូរខ្លួននាង។ ខ្ញុំចេះ និងយល់ដឹងច្រើន ព្រោះខ្ញុំមានគ្រូជាបុរស។ ទ្រឹស្តីមួយបានពោលថា «បុរសស្រឡាញ់នារីពី ១០០ ចុះមក ០។ ចំណែកនារីស្រឡាញ់បុរសពី ០ ឡើងទៅ ១០០»។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាទ្រឹស្តីនេះត្រូវ។ គេពិតជាស្រឡាញ់ខ្ញុំចុះពី ១០០ មក ០ មែន ហើយខ្ញុំបែរជាស្រឡាញ់គេពីតិចទៅច្រើន។ ប៉ុន្តែក្នុងខណៈនោះដែរ ខ្ញុំក៏រៀនចេះទម្លាក់ក្តីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំចំពោះគេពី ១០០ មក ០ វិញដែរ។ ស្ត្រីប្រៀបដូចជាចង្កៀង។ ពេលដែលបុរសឃើញថាជីវិតរបស់គេងងឹត, គេរត់រកចង្កៀងភ្លាម។ ខ្ញុំរៀនចេះធ្វើជាចង្កៀងបំភ្លឺជីវិតរបស់គេ ហើយក៏បំភ្លឺជីវិតខ្លួនខ្ញុំដែរ។ មួយទៀត ខ្ញុំក៏រៀនចេះ.. បើសិនហ៊ានធ្វើឲ្យខ្ញុំយំ, ខ្ញុំនឹងចាកចេញ, ឲ្យគេងងឹតសូន្យតែម្តង។ បុរសមិនចូលចិត្តផ្កា ព្រោះគេគិតថា នារីជាបុប្ផាមានជីវិត និងស្រស់ស្អាតជាង។ ខ្ញុំរៀនចេះធ្វើជាផ្កាស្អាត និងមានតម្លៃបំផុត ហើយបុរសត្រូវតែផ្តល់នូវវត្ថុដ៏មានតម្លៃបំផុតរបស់គេ ទើបអាចយកខ្ញុំទៅតាំងលម្អក្នុងជីវិតរបស់គេបាន។ បុរសខ្លាចភាពឯកោណាស់។ ខ្ញុំរៀនចេះរស់នៅក្នុងភាពឯកោ ហើយរស់ដោយរីករាយទៀតផង។ … Continue reading រឿងប្រឌិត «នារីក្រហម»

និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា ពូឆក ៖ ចោរចូលផ្ទះពូច្រើនដងហើយ។ ឆយ ៖ ចាប់បានទេពូ? ពូឆក ៖ ចាប់បាន តែនៅតែមានមក។ ឆយ ៖ ប្រហែលផ្ទះពូមានរបស់មានតម្លៃ ទើបចោរចេះតែមក។ ពូឆក ៖ ពិតជាមានរបស់មានតម្លៃមែន។ ឆយ ៖ របស់អីពូ? ខ្សែកពេជ្រ? (ពូឆកគ្រវីក្បាល) ទូរស័ព្ទចេញថ្មី? (ពូឆកគ្រវីក្បាល) ម៉ូតូទំនើប (ពូឆកគ្រវីក្បាល? ពូឆក ៖ គឺកាលាំងប៊ាំង។ ឆយ ៖ ខ្នោសកោសដូងដាក់តាប៉ែហ្នឹង! ពូឆក ៖ របស់ដែលចោរនោះត្រូវការគឺដងរបស់វា។ ដងវាធ្វើពីនាងនួន។ ឆយ ៖ អូ!!!