និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា
ម៉ោងមួយរសៀល សយដើរសំដៅទៅរកខ្ទមអ្នកតា។ ទៅដល់ គេអុជធូបលុតជង្គង់រួចលើកដៃសំពះ។
«អ្នកតាអឺយ! សូមជួយកូនចៅឲ្យបានលុយ។ កូនចៅនឹងមិនភ្លេចគុណទេ។»
ស្របពេលនោះ អ្នកតាទើបត្រឡប់មកដល់ខ្ទម។ ពេលឮសម្តីរបស់សយ, គាត់ក៏ប្រមើមើលពីសយ។ ក្រោយពីឃើញជីវិតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់សយ អ្នកតាខឹងយ៉ាងខ្លាំងហើយក៏ស្ទុះចេញមកបង្ហាញខ្លួនឲ្យសយឃើញ។
«ស្អីអ្ហៈ!» អ្នកតាចង្អុលមុខសយ «អ្ហែងនេះ! ការងារក៏អត់ធ្វើ។ រកស៊ីក៏អត់។ តើឲ្យអញជួយឲ្យអ្ហែងបានលុយតាមវិធីណា?»
សយមិនខ្លាច បែរជាឆ្លើយធ្វើព្រងើយ៖
«អ្នកតាកុំចេះ។ រឿងខ្ញុំអត់ការងារ, អត់រកស៊ីជារឿងរបស់ខ្ញុំ។ បំពេញតែតួនាទីខ្លួនទៅ។ គេមកសុំ, ត្រូវតែជួយគេ។»
«អ៊ីចឹងអ្ហែងឲ្យអញធ្វើម៉េច?» អ្នកតាច្រត់ចង្កេះសួរ។
«ធ្វើម៉េចធ្វើទៅ។ សំខាន់ខ្ញុំមកសុំ, ត្រូវតែជួយខ្ញុំ។ ត្រូវតែរកលុយឲ្យខ្ញុំ។ ត្រង់ថារកមកឲ្យខ្ញុំយ៉ាងម៉េច ហ្នឹងរឿងរបស់អ្នកតា។»
និយាយចប់ សយដើរចេញ ទុកឲ្យអ្នកតាគ្រវីក្បាល, យកដៃបោចសក់ខ្លួនឯង បន្ទាប់មកក៏យកក្បាលទៅអុកនឹងសសរខ្ទមឮសូរម៉ាំងៗ៕
ស្រមោលព្រះចន្ទ្រ 