និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា
ផាំង!
គ្រាន់តែប៉ុណ្ណឹង ភ្លៀងក៏ធ្លាក់មករ៉ាវ រកតែខ្ញុំបើកឆត្រសឹងមិនទាន់។
នេះគឺធម្មជាតិ។
ខ្ញុំចង់រត់ តែសំពត់វែងត្រឹមស្មងជើងរបស់ខ្ញុំ មិនអាចឲ្យខ្ញុំរត់ ឬដើរលឿនបានឡើយ។ ចាប់ពីថ្ងៃស្អែកទៅ ខ្ញុំនឹងស្លៀកសំពត់វ៉ាល់ខ្លីត្រឹមក្បាលជង្គង់។
ភ្លៀងមិនឈប់ តែបែរជាកាន់តែខ្លាំងទៅៗ។
នៅខាងមុខក៏ភ្លៀង នៅខាងក្រោយក៏ភ្លៀង នៅពីលើក្បាលខ្ញុំក៏មានភ្លៀង។ បើអ៊ីចឹង ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវរត់?
ខ្ញុំបន្ថយល្បឿនដំណើរ មកត្រឹមមួយជំហានមួយវិនាទី។ ដើរបែបនេះ ទឹកសាចមកលើសំពត់ក៏តិច, មិនសូវហត់, ហើយក៏មិនចាំបាច់បារម្ភពីរឿងរអិលដួល។
ក្នុងពេលនេះ ខ្ញុំបង្វែរចិត្តទៅគយគន់ទេសភាពក្នុងពេលភ្លៀងធ្លាក់។
ស្លឹកឈើជ្រុះរាយពេញផ្លូវ។ យានជំនិះគ្រប់ប្រភេទដែលធ្លាប់តែប្រជែងគ្នា ឥឡូវបាត់មុខឈឹង។ នៅលើផ្លូវនេះ ក្នុងខណៈនេះ ឮតែសំឡេងភ្លៀងធ្លាក់តែមួយគត់។
ខ្ញុំផ្ទៀងស្តាប់ទឹកភ្លៀង។
បើសិនជាស្តាប់ដោយត្រចៀក នឹងឮសូរដូចភ្លេងចង្វាក់ឡាំលាវ។ បើស្តាប់ដោយចិត្ត នឹងឮដូចជាភ្លេងរាំវង់។ បើសិនជាយកបេះដូងទៅស្តាប់ នឹងឮដូចជាភ្លេងចង្វាក់រាំក្បាច់។
ខ្ញុំយកដៃទ្រទឹកភ្លៀងដែលស្រក់ពីគែមឆត្រ។ ដំណក់ភ្លៀងថ្លាគ្មានមន្ទិល។
ខ្ញុំឈប់។ ខ្ញុំបិទឆត្រ រួចកាន់នឹងដៃខាងឆ្វេង។ ទឹកភ្លៀងធ្លាក់មកលើខ្លួនខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំរីករាយ។ ខ្ញុំលែងខ្លាចភ្លៀងទៀតហើយ។
ខ្ញុំញញឹមបោះជំហានដើរទៅមុខ។ មាត់របស់ខ្ញុំបង្ហើរសំនៀងបទ ‘ឱភ្លៀង’ តិចៗ។
មកដល់ផ្ទះភ្លាម ភ្លៀងក៏រាំងភ្លាម។
ខ្ញុំដាក់ឆត្រសំដិលហាល រួចដើរចូលក្នុងបន្ទប់ដើមី្បផ្លាស់ខោអាវទទឹកចេញ៕
ស្រមោលព្រះចន្ទ្រ 