និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា នៅទីប្រជុំជនមានគ្រួសារមួយដែលមានម្តាយ, កូនប្រុស, កូនប្រសា និងចៅពីរនាក់។ ដោយសារតែវិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុ បុរសជាកូនគិតចង់យកដីទៅបញ្ចាំនៅធនាគារ តែធនាគារមិនព្រមទទួលដោយសារតែក្រោយពីវាស់ស្ទង់ឃើញថា គេមិនអាចមានលទ្ធភាពបង់ការប្រាក់។ គេពិបាកចិត្តណាស់។ គេបានប្រាប់ម្តាយថា៖ «ប្រហែលទាល់តែលក់ដីហើយទើបបានម៉ែ។ ប៉ុន្តែកូនមិនចង់លក់ដីទាំងមូលទេ។ កូនចង់លក់តែពាក់កណ្តាលប៉ុណ្ណោះ។» «កូនធ្វើអីក៏ធ្វើចុះ។ ម៉ែមិនជំទាស់ទេ។» ម្តាយពោល។ ក្រោយពីបានការអនុញ្ញាតពីម្តាយ បុរសនោះក៏ធ្វើស្លាកលក់ដី រួចយកទៅព្យួរនៅនឹងរបង។ មួយខែទៅហើយ កុំថាឡើយអ្នកទិញ សូមី្បតែអ្នកមកសួរនាំក៏គ្មានដែរ។ បុរសជាកូនកាន់តែអស់សង្ឃឹម ប៉ុន្តែម្តាយមកលើកទឹកចិត្ត៖ «មនុស្សល្អ ទេវតាមិនបិទផ្លូវឡើយ។» ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ស្រាប់តែមានយាយចាស់ម្នាក់ស្ពាយបង្វិចកញ្ចាស់នឹងស្មា និងមានឆ្កែមួយបានមកសុំទិញដី តែគាត់ថាគាត់គ្មានលុយដុំមកទិញទេ គាត់សុំទិញម្តងមួយម៉ែត្របួនជ្រុង ហើយនិងបង់ប្រាក់ទិញក្នុងរវាងបីថ្ងៃម្តង។ ដោយមើលទៅយាយចាស់គួរឲ្យអាណិត ខាងបុរស និងក្រុមគ្រួសារក៏ព្រម ប៉ុន្តែបុរសនោះថា ធ្វើកិច្ចសន្យាផ្ទាល់មាត់បានហើយ មិនបាច់ធ្វើកិច្ចសន្យាក្រដាសទេ ចាំដល់បង់គ្រប់ចំនួន សឹមទៅផ្ទេរកម្មសិទ្ធិនៅរដ្ឋអំណាចតែម្តង។ យាយចាស់យល់ព្រម រួចក៏បង់ប្រាក់ថ្លៃដីមួយម៉ែត្របួនជ្រុងឲ្យទៅម្ចាស់ដី។ ខាងម្ចាស់ដីបានវាស់ដីផ្នែកខាងមុខ និងខាងស្តាំនៃផ្ទះដែលមានដើមល្ហុងមួយដើមឲ្យយាយចាស់ ដោយដាក់ឈើបួនជាសម្គាល់ព្រំដី។ បន្ទាប់មក យាយចាស់បានចូលនៅក្រោមដើមល្ហុងនោះជាមួយនឹងឆ្កែ។ បីថ្ងៃក្រោយ យាយចាស់បង់ប្រាក់ថ្លៃមួយម៉ែត្របួនជ្រុងទៀត។ ម្ចាស់ដីក៏ពង្រីកបង្គោលព្រំដី។ យាយចាស់នោះទៀងពេលណាស់។ គ្រប់បីថ្ងៃ … Continue reading រឿង «លក់ដីឲ្យអ្នកដែលមិនមែនជាមនុស្ស»
Category: រឿងប្រឌិត
រឿង «មិនមែនព្រោះតែពណ៌របស់ផ្កាកុលាបទេ»
និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា ព្រោះតែនឹកឃើញថាខ្លួនបានភ្លេចដាក់គន្លឹះទ្វារបើកទៅរានហាល, នាពេលយប់ ណាវីប្រញាប់រត់ទៅដាក់គន្លឹះភ្លាម។ ពេលនោះនាងបានឮសំឡេងអ៊ូអែនៅរានហាលរបស់នាង។ នាងបានប្រឹងស្តាប់ តែស្តាប់មិនយល់ពីសំឡេងអ៊ូអែនោះ។ នាងចង់បើកទ្វារទៅមើល តែនាងខ្លាចព្រោះមេឃងងឹតហើយ ដូច្នេះនាងក៏ប៉ើងវាំងននបង្អួចបន្តិច រួចលបមើល។ នាងបានឃើញប្រុស និងស្រីជាច្រើននាក់កំពុងនៅរានហាលរបស់នាង។ ពួកគេឈរតម្រង់ជួរឡើងតាមមែកផ្កាកុលាបដែលនាងបានដាំក្នុងផើង។ ពួកគេតោងឡើងរួចបាត់ខ្លួននៅចុងមែកកុលាប។ ឃើញហើយ ណាវីខ្លាចណាស់។ នាងប្រញាប់រត់ចូលបន្ទប់ដេក, ចាក់សោ, និងគ្រលំភួយជិត។ ស្អែកឡើង នាងបានចេញទៅដកដើមផ្កាកុលាបនោះយកទៅបោះចោល។ គ្មានសំឡេងឬអ្វីកើតឡើងទៀតឡើយនៅរានហាលរបស់នាង។ ក្រោយមក នាងនឹកចង់ដាំផ្កាកុលាបឡើងវិញ ហើយនាងក៏នឹកថា ប្រហែលជាដោយសារតែផ្កាកុលាបនោះពណ៌ស ព្រោះខ្មែរយើងស្លៀកពាក់ពណ៌សពេលកាន់ទុក្ខ។ ដូច្នេះនាងក៏ទិញផ្កាកុលាបពណ៌ក្រហម រួចយកផើងមកដាក់នៅកន្លែងដដែល។ ក្រោយពីដាំមិនបានប៉ុន្មានថ្ងៃផង មែករបស់ផ្កាកុលាបដុះលូតវែង ហើយជាថ្មីម្តងទៀត ឲ្យតែដល់ពេលព្រលប់ ណាវីបានឮសំឡេងអ៊ូអរនៅរានហាល។ នាងបានលបមើលតាមវាំងននបង្អួច រួចក៏ឃើញប្រុស និងស្រីជាច្រើននាក់ឡើងតោងមែកកុលាបរបស់នាង។ «ដូរពណ៌ហើយទេតើ? ម៉េចក៏នៅតែអ៊ីចឹង?» ណាវីដណ្តឹងសួរខ្លួនឯង។ នេះក៏ព្រោះតែមិនមែនដោយសារពណ៌ផ្កាកុលាបទេ។ គឺដោយសារតែមែកកុលាប។ មែកកុលាបនោះដុះនៅទិសខាងលិច៕ ** ** * Story 'Not because of color of … Continue reading រឿង «មិនមែនព្រោះតែពណ៌របស់ផ្កាកុលាបទេ»
រឿង «វិធីសាស្រ្តដើមី្បដឹងថាជាខ្មោចឬមិនមែន»
និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា កណ្តាលអធ្រាត្រ សុខ និងចយទៅរកឆ្លុះកង្កែប។ ពួកគេដើរកាត់ព្រៃ។ រាល់ដងមិនមានអ្វីទេ ចម្លែកតែយប់នេះ ឮសូរឆ្កែលូល្វើយៗ។ សុខទច់ជើង រួចពោល៖ «វឺយ! ឆ្កែលូ។» «នៅឆ្ងាយណាស់។ មានន័យថានៅខាងណោះទេ។» ចយនិយាយ។ សុខងក់ក្បាលយល់ស្រប។ ពួកគេបន្តដំណើរ។ ស្រាប់តែសុខទច់ង៉ក់ម្តងទៀត។ «មានរឿងអី?» ចយសួរ។ «ឯងមើលខាងមុខយើងនោះ។ នៅក្រោមដើមព្រីង។» សុខពោលព្រមទាំងចង្អុល។ ចយមើលតាមដៃរបស់គូកន ឃើញបុរសម្នាក់កំពុងអង្គុយ ប៉ុន្តែដោយសារតែយប់គ្មានពន្លឺខែ ធ្វើឲ្យគេមើលមិនសូវច្បាស់ឡើយ។ «ជាមនុស្សឬខ្មោច?» សុខសួរ។ «ធ្វើម៉េចដឹង បើយើងនៅជាមួយឯងហ្នឹង។» ចយតប។ «ឥឡូវធ្វើម៉េច?» ចយគិតមួយភ្លែត ក៏លូកចូលក្នុងហោប៉ៅខោ យកប្រេងកូឡាចេញមក ព្រមទាំងនិយាយថា៖ «យើងនឹងគប់ទៅ។ បើជាខ្មោច វាប្រាកដជារលាយបាត់។» សុខងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ។ ចយកាន់ប្រេងកូឡានឹងដៃ ប្រុងជំហរ បន្ទាប់មកក៏គប់ទៅរកដើមព្រីង។ បំណងរបស់គេគ្រាន់តែចង់គប់បង្អើលទេ ប៉ុន្តែបែរជាដៃត្រង់ ឮសូរតែភូស។ «អូយ!» គ្រាន់តែឮសម្រែក សុខ និងចយប្រញាប់ដាក់មេប្រូច។ រីឯបុរសនោះបានយកដៃខ្ទប់ថ្ងាស។ «ចុះអាណាមកគប់អញហ្នឹង?» … Continue reading រឿង «វិធីសាស្រ្តដើមី្បដឹងថាជាខ្មោចឬមិនមែន»
រឿង «ម៉ោងបាយថ្ងៃត្រង់»
និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា ម៉ោងបាយថ្ងៃត្រង់មកដល់។ «ណាវី, តស់ទៅញ៉ាំបាយ។» មិត្តរួមការងារហៅ។ «ខ្ញុំយកបាយមកពីផ្ទះ។» ណាវីតប។ ពេលមិត្តរួមការងារចេញទៅ ណាវីបង្ហើយការងារទើបយកប្រអប់បាយចេញមក។ គ្រាន់តែបើកគម្របប្រអប់ភ្លាម ក្លិនឈ្ងុយនៃឆ្អឹងជំនីរជ្រូកអាំងសាយភាយ ធ្វើឲ្យពោះណាវីកូរគ្រូកៗ។ «ឆ្អឹងជំនីរនេះសាច់ជាប់ខ្លាញ់។ ទន់ល្អណាស់។» នាងនិយាយបណ្តើរខាំសាច់បណ្តើរ។ បន្ទាប់មក នាងក៏ដួសបាយដាក់ចូលមាត់។ ពេលនោះឮសូរខ្ពាក។ ណាវីងាកទៅឃើញប៊ិចរបស់នាងជ្រុះ។ នាងប្រញាប់ឱនរើស។ រួចនាងប្រុងនឹងខាំសាច់ ក៏ឮសូរខ្ពាកទៀត។ នាងក្រឡេកមើលក៏ឃើញប៊ិចដដែលនោះជ្រុះ។ «ម៉េចចេះតែជ្រុះអ៊ីចឹង។» និយាយបណ្តើរឱនរើសបណ្តើរ។ គ្រាន់តែងាកមុខមករកបន្តបាយ ឮសូរជ្រុះទៀតហើយ។ «ទេ! ធុញដល់ហើយ។» នាងរអ៊ូ រួចឱនរើសប៊ិចមក តែលើកនេះនាងមិនដាក់លើតុទេ នាងបើកថតរួចដាក់ប៊ិចចូលទៅ។ «កុំឲ្យអ្ហែងពូកែជ្រុះ។» ណាវីពោល ព្រមទាំងបិទថតតុ។ នាងបានបែរមករកបាយ ដោយចាប់ឆ្អឹងជំនីរ បម្រុងថានឹងខាំ ស្រាប់តែឮសូរខ្ពាក។ ណាវីងាកមើលក៏ឃើញប៊ិចដដែលនៅលើឥដ្ឋ។ 'អេ ក្រែងប៊ិចនេះខ្ញុំដាក់ក្នុងថតតុហើយទេតើ។ ម៉េចក៏ជ្រុះបាន?' នាងឱនទៅរើសទាំងក្នុងចិត្តរែងឆ្ងល់។ ក្រោយពីរើសបានហើយ នាងយកប៊ិចមកដាក់ក្បែរចានបាយ ដោយភ្នែកសម្លឹងប៊ិចនោះមិនដាក់។ ពេលនោះ នាងដូចជាឃើញមនុស្សម្នាក់កំពុងសម្លឹងមុខនាង។ នាងក៏ងើបភ្នែក… ម៉ែ! ណាវីស្រែកវ៉ាស … Continue reading រឿង «ម៉ោងបាយថ្ងៃត្រង់»
ស្រមោលព្រះចន្ទ្រ 