និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា
ម៉ោងបាយថ្ងៃត្រង់មកដល់។
«ណាវី, តស់ទៅញ៉ាំបាយ។» មិត្តរួមការងារហៅ។
«ខ្ញុំយកបាយមកពីផ្ទះ។» ណាវីតប។
ពេលមិត្តរួមការងារចេញទៅ ណាវីបង្ហើយការងារទើបយកប្រអប់បាយចេញមក។
គ្រាន់តែបើកគម្របប្រអប់ភ្លាម ក្លិនឈ្ងុយនៃឆ្អឹងជំនីរជ្រូកអាំងសាយភាយ ធ្វើឲ្យពោះណាវីកូរគ្រូកៗ។
«ឆ្អឹងជំនីរនេះសាច់ជាប់ខ្លាញ់។ ទន់ល្អណាស់។» នាងនិយាយបណ្តើរខាំសាច់បណ្តើរ។ បន្ទាប់មក នាងក៏ដួសបាយដាក់ចូលមាត់។ ពេលនោះឮសូរខ្ពាក។ ណាវីងាកទៅឃើញប៊ិចរបស់នាងជ្រុះ។ នាងប្រញាប់ឱនរើស។ រួចនាងប្រុងនឹងខាំសាច់ ក៏ឮសូរខ្ពាកទៀត។ នាងក្រឡេកមើលក៏ឃើញប៊ិចដដែលនោះជ្រុះ។
«ម៉េចចេះតែជ្រុះអ៊ីចឹង។»
និយាយបណ្តើរឱនរើសបណ្តើរ។
គ្រាន់តែងាកមុខមករកបន្តបាយ ឮសូរជ្រុះទៀតហើយ។
«ទេ! ធុញដល់ហើយ។» នាងរអ៊ូ រួចឱនរើសប៊ិចមក តែលើកនេះនាងមិនដាក់លើតុទេ នាងបើកថតរួចដាក់ប៊ិចចូលទៅ។
«កុំឲ្យអ្ហែងពូកែជ្រុះ។» ណាវីពោល ព្រមទាំងបិទថតតុ។ នាងបានបែរមករកបាយ ដោយចាប់ឆ្អឹងជំនីរ បម្រុងថានឹងខាំ ស្រាប់តែឮសូរខ្ពាក។ ណាវីងាកមើលក៏ឃើញប៊ិចដដែលនៅលើឥដ្ឋ។
‘អេ ក្រែងប៊ិចនេះខ្ញុំដាក់ក្នុងថតតុហើយទេតើ។ ម៉េចក៏ជ្រុះបាន?’
នាងឱនទៅរើសទាំងក្នុងចិត្តរែងឆ្ងល់។ ក្រោយពីរើសបានហើយ នាងយកប៊ិចមកដាក់ក្បែរចានបាយ ដោយភ្នែកសម្លឹងប៊ិចនោះមិនដាក់។ ពេលនោះ នាងដូចជាឃើញមនុស្សម្នាក់កំពុងសម្លឹងមុខនាង។ នាងក៏ងើបភ្នែក…
ម៉ែ!
ណាវីស្រែកវ៉ាស ព្រមទាំងភ្ញាក់កន្ត្រាក់ដៃជះប្រអប់បាយកំពប់លើឥដ្ឋ។ នាងប្រញាប់ស្ទុះក្រោកពីកៅអី, ឈរឆ្កឹងទាំងខ្លួនញ័រទទ្រើក។
អម្បាញ់មិញ នាងបានឃើញក្មេងប្រុសម្នាក់ ក្បាលឡើងធំប៉ុនផ្លែដូងពីរផ្លែ, មុខខ្មៅ និងមានសរសៃពណ៌ស្វាយពេញផ្ទៃមុខ, បបូរមាត់ក្រហមដូចឈាម និងបើកភ្នែកធំប៉ុនពងទាសម្លឹងមកនាង។
ណាវីខ្លាចណាស់។ នាងមើលជុំវិញការិយាល័យ។ ពេលនេះមិនដឹងគេបាត់ទៅណាទេ, មិនឃើញក្មេងនោះសោះ។ ក្នុងទ្រូង បេះដូងលោតឌុកដាក់។ ដោយខ្លាចខ្លាំងពេក ណាវីប្រញាប់រត់ចេញក្រៅបន្ទប់ ទៅឈរនៅរបៀងអស់មួយសន្ទុះធំ ទើបសម្រេចចិត្តចូលការិយាល័យវិញ។ នាងបានកើបបាយដែលកំពប់ទៅចោលក្នុងធុងសំរាម រួចជូតសម្អាតកន្លែងប្រឡាក់ ដើម្បីកុំឲ្យធុំក្លិន និងខ្លាចស្រមោចមករោម។
ពេលនាងកំពុងជូត, មិត្តរួមការងារបានមកដល់។
«កើតថីហ្នឹង?» ពួកគេសួរ។
«អម្បាញ់មិញ ខ្ញុំកំពប់ម្ហូប។» ណាវីប្រាប់។
«អូ!» ពួកគេពោល រួចដើរចូលតុរៀងខ្លួន។
ជូតរួច ណាវីក៏ចូលតុរបស់នាងវិញ។ ដោយសារតែមានមនុស្សច្រើន ភាពភ័យខ្លាចបានកាត់បន្ថយ។
ប៉ុន្តែរឿងនេះនាងមិនទាន់ប្រាប់នរណាទេ។ នាងគិតថា នាងចាំមើលសិន ព្រោះនាងមិនច្បាស់ថា នាងជួបខ្មោចពិតមែនឬមកពីនាងស្រមើស្រមៃខ្លួនឯង៕
ស្រមោលព្រះចន្ទ្រ 