និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា នេះនិយាយពីអ្នកគ្រូសុឃី នាយិកាសាលាមួយកន្លែងដែលបង្រៀនសិស្សផង និងឲ្យកន្លែងស្នាក់នៅដល់សិស្សផង។ គ្មាននរណាមិនល្បីអ្នកគ្រូសុឃីទេ។ គាត់កាចខ្លាំងណាស់។ ទាំងគ្រូទាំងសិស្ស ខ្លាចគាត់ឡើងញ័រ។ រៀងរាល់ថ្ងៃ គាត់តែងតែដើរត្រួតពិនិត្យគ្រប់ថ្នាក់ទាំងអស់។ បើសិនជាមានគ្រូណា បង្រៀនមិនត្រូវចិត្តរបស់គាត់ គាត់នឹងជេរគ្រូនោះ ហើយបណ្តេញចេញភ្លាមៗ។ បើជាសិស្សវិញ បើមានសិស្សណាម្នាក់មិនយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងម៉ោងរៀន ឬធ្វើខុសនឹងវិន័យសាលា ពេលគាត់ចាប់បាន គាត់នឹងឲ្យសិស្សនោះចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់គាត់ រួចឲ្យគេបិទភ្នែកមិនឲ្យបើកសូមី្បតែបន្តិច ហើយយករបស់មកមួលត្រចៀករបស់សិស្សនោះ។ គ្រប់សិស្សដែលចូលទៅបន្ទប់អ្នកគ្រូសុឃី ដឹងតែចេញមកវិញជាមួយនឹងត្រចៀកហើមប៉ោងសឹងតែប៉ុនផ្លែត្នោត។ ប្រហែលជាដោយសារតែគាត់តឹងរឹងពេកទេដឹង វាប្រៀបដូចជាគាត់ដាក់សម្ពាធលើខ្លួនឯងដែរ ដូច្នេះគាត់ក៏គាំងបេះដូងស្លាប់នៅលើកៅអីក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់គាត់។ ក្រោយពេលអ្នកគ្រូសុឃីស្លាប់ សាលាក៏មាននាយកថ្មី។ និយាយពីគ្រូ និងសិស្សក្នុងសាលា ក្រោយអ្នកគ្រូសុឃីស្លាប់ ពួកគេសប្បាយចិត្ត ជាពិសេសគឺពួកសិស្សតែម្តង ដោយពួកគេគិតថា គាត់នឹងមិនអាចមកដាក់ពិន័យពួកគេទៀតឡើយ។ ប៉ុន្តែពួកគេខុសហើយ។ នៅពេលដែលសិស្សណាម្នាក់ធ្វើកំហុសនៅពេលថ្ងៃក្នុងម៉ោងសិក្សា នាពេលយប់ អ្នកគ្រូសុឃីនឹងទៅរកគេដល់បន្ទប់។ គាត់តែងតែបង្ហាញខ្លួននៅនឹងគ្រែរបស់គេ ដោយឲ្យឃើញក្បាលគាត់ធំ, ភ្នែកលៀន, បបូរមាត់ស្វាយ និងក្រចកវែងមុតស្រួច។ ជាទូទៅ ពេលដឹងថាមានខ្មោច សិស្សនឹងបិទភ្នែកមិនហ៊ានបង្ហើបឡើយ ហើយនឹងយកភួយមកគ្របតាំងពីចុងជើងដល់ក្បាល។ ពេលនោះអ្នកគ្រូសុឃី នឹឱនទៅជិត ហើយលៀនអណ្តាតដ៏ត្រជាក់ដូចជាទឹកកក និងវែងរបស់គាត់ចូលតាមក្រោមជាយភួយ ហើយលូកចូលទៅក្នុងរន្ធត្រចៀករបស់សិស្ស … Continue reading រឿង «ខ្មោចនាយិកា»
Tag: រឿងប្រឌិត
រឿង «ឈ្មោះក៏សាមគ្គីដែរ»
និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា នៅក្នុងសិក្ខាសាលាមួយស្តីពី 'សាមគ្គីភាពជាកម្លាំង'។ «ជម្រាបសួរប្អូនៗទាំងអស់គ្នា។» លោកគ្រូបង្រៀនក្នុងសិក្ខាសាលាពោល «ដូចដឹង ហើយថា សិក្ខាសាលាយើងផ្តោតលើប្រធានបទ 'សាមគ្គីជាកម្លាំង'។ ក្នុងន័យនេះ គឺសំដៅដល់កម្លាំងរួបរួមគ្នា។ មិនមែនកម្លាំងកាយតែមួយមុខទេ អ្វីក៏ដោយក៏អាចរួបរួមគ្នាជាក្រុមដែរ។» គាត់បង្អង់មួយភ្លែត ទើបបន្ត «ដោយសារម៉ោងនេះជាម៉ោងដំបូង ដូច្នេះខ្ញុំសុំលេងល្បែងមួយសិនមុននឹងបង្រៀន។» បន្ទាប់ពីរៀបរាប់ លោកគ្រូបានបែងចែកសិក្ខាកាម ដោយក្នុងមួយក្រុមមានគ្នាបីនាក់។ «ពេលនេះ ពួកយើងចែកក្រុមរួចហើយ។ ជាបន្ត ខ្ញុំសុំឲ្យក្រុមនីមួយៗក្រោកឈរឡើង ហើយប្រាប់ឈ្មោះខ្លួនឯងម្តងម្នាក់ៗ។ ប្រាប់តែឈ្មោះបានហើយ មិនបាច់ប្រាប់នាមត្រកូលទេ។ ចាប់ផ្តើម! ក្រុមទីមួយ។» ក្រុមទីមួយក្រោកឈរ៖ «ញ៉ុក។» «ថែម។» «មួយ។» សិក្ខាកាមទះដៃផងសើចផង។ ចំណែកលោកគ្រូញឹមៗ។ គាត់មិនបានស្គាល់ឈ្មោះពួកគេឡើយ ពេលបែងចែកក្រុម។ គាត់ចេះតែរើសទៅ ហើយដាក់លេខរៀងឲ្យពួកគេឆ្លើយឈ្មោះ ដោយមិនបានតាំងចិត្តថា នឹងទៅជាដូច្នេះទេ។ ដល់វេនក្រុមទីពីរ៖ «ឌេក។» «លុះ។» «ក្សៃ។» សំណើចផ្ទុះម្តងទៀត។ លើកនេះឮខ្លាំងជាងមុន។ លោកគ្រូរាងដូចភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ គាត់សួរ៖ «តើឈ្មោះប្អូនពីកំណើតមែនទេ?» «បាទ។» សិក្ខាកាមទាំងបីឆ្លើយព្រមគ្នា។ លោកគ្រូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ … Continue reading រឿង «ឈ្មោះក៏សាមគ្គីដែរ»
រឿង «ត្រីច្រើនពេក ខ្វៀងគូព្រេង»
និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា ថូត អាយុជាងសែសិបឆ្នាំទៅហើយ។ គេចង់ប្រពន្ធ តែហាក់ដូចគ្មានសំណាងសោះ។ ថ្ងៃមួយ មិត្តភក្តិគេបានប្រាប់ថា មានគ្រូទាយម្នាក់ល្បីណាស់ ជាពិសេសរឿងគូព្រេង។ ថូតឮហើយ ក៏បានឲ្យមិត្តជូនទៅរកគ្រូទាយ។ ពេលទៅដល់ ថូតបានសួរពីរឿងគូរបស់គេ។ គ្រូទាយបានប្រមើលរួចប្រាប់ថា៖ «គូចៅឯងមាន.. តែមិនទាន់មកដល់។» «អ៊ីចឹង ពេលណាទើបមកដល់?» ថូតសួរ។ «មើលមិនឃើញសោះ.. មិនដឹងពេលណាទេ.. តែដឹងថាមិនឆាប់ទេ។» ថូតធ្លាក់ទឹកមុខពេលឮដូច្នោះ។ «ហាសិបស្អែកស្អែកទៅហើយ។ តើនៅយូរប៉ុណ្ណាទៀតទៅ។» គេរអ៊ូ។ គ្រូទាយឮហើយអាណិត ក៏និយាយថា ៖ «មិនអីទេ! ចាំតាជួយ តែចៅត្រូវធ្វើតាមតា ទើបគូព្រេងឆាប់មកដល់។» ពេលឮសម្តីគ្រូទាយ ថូតត្រេកអរណាស់៖ «បាទ! ចៅព្រមធ្វើតាមគ្រប់យ៉ាង។» គ្រូទាយបានប្រាប់ឲ្យថូតទិញត្រីរស់មួយក្បាល យកត្រីរ៉ស់ក៏បាន ត្រីផ្ទក់ក៏បាន តែយកត្រីណាដែលរស់រវើក និងមានកម្លាំង។ គាត់ហាមមិនឲ្យយកត្រី ដែលមើលទៅដូចចង់ងាប់, ហែលស៊ើកៗ ឬមានស្នាមរបួសលើក្បាលឡើយ។ គាត់បានប្រាប់ឲ្យថូតយកត្រីនោះទៅលែងនៅមាត់ទន្លេ នៅថ្ងៃ ១៥ កើត។ មុនពេលលែង ថូតត្រូវនឹកបន់ក្នុងចិត្តថា សូមឲ្យត្រីជួយនាំសំណាង … Continue reading រឿង «ត្រីច្រើនពេក ខ្វៀងគូព្រេង»
រឿង «ខ្ញុំ និងអាប»
និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា «វាសនាកូននេះ បើចង់បានរបស់អ្វីមួយ មិនមែនលំបាកទេ គឺវេទនាតែម្តង។ វេទនាហើយមិនបានដូចបំណងទៀត។» នេះជាអ្វីដែលគ្រូទាយបានប្រាប់ ពេលម៉ែនាំខ្ញុំទៅទាយកាលពីអាយុដប់ឆ្នាំ។ និយាយពីដូចទាយមែន។ កំពូលមហាវេទនាខ្ញុំនេះ! មិនបាច់ដល់របស់ធំទេ ត្រឹមរបស់តូចតាចក៏ដោយក៏.. ខ្ជិលនិយាយណាស់។ ឥឡូវមកដល់វគ្គចង់បានទូរស័ព្ទ។ គ្រាន់តែតម្លៃពីររយដុល្លារសោះ បីឆ្នាំហើយទិញអត់បាន។ មួម៉ៅណាស់។ «អញមិនជឿថាអញកម្សត់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ។ លើកនេះអញត្រូវតែប្រឆាំងនឹងវាសនាឲ្យទាល់តែបាន។» ខ្ញុំប្រញាប់សុំច្បាប់មេ រួចជិះឡានឈ្នួលមកស្រុកទាំងកណ្តាលថ្ងៃត្រង់។ ពេលមកដល់ ថ្ងៃរៀបលិចហើយ។ ខ្ញុំមិនមាត់រកនរណាឡើយ ព្រោះអត់ឃើញមានអ្នកណានៅផ្ទះ (ហេស ហេស ហេស)។ ខ្ញុំឡើងជណ្តើរតាំងៗ រួចចូលទៅក្នុងបន្ទប់ម៉ែ រាវរកសោនៅក្រោមខ្នើយ។ កុំគិតចំពោះខ្ញុំក្នុងផ្លូវអាក្រក់។ សោដែលខ្ញុំកំពុងរកនេះជាសោចាក់ប្រអប់សន្សំលុយរបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំរៀនមិនពូកែ, ប្រឡងឌីប្លូមធ្លាក់ក៏ឈប់រៀន, ហើយទៅភ្នំពេញធ្វើការជាសន្តិសុខ។ និយាយក៏បងប្អូនមិនជឿដែរ។ ខ្ញុំធ្វើការជាងប្រាំឆ្នាំហើយ កុំថាឡើយម៉ូតូ រកតែទូរស័ព្ទមួយគ្មាន។ រាល់ដង ចង់ទាក់ទងជាមួយអ្នកផ្ទះគឺពឹងទូរស័ព្ទក្រុមហ៊ុន និងទូរស័ព្ទអ្នកធ្វើការជាមួយ។ ឈប់និយាយរឿងហ្នឹងទៅ។ ពិបាកពន្យល់ណាស់។ ចង់ប្រាប់ថា ប្រអប់ហ្នឹងជាប្រអប់ក្មួយខ្ញុំបោះចោល។ ខ្ញុំឃើញវានៅល្អ, ហើយមានសោមានអី, មើលទៅទំនង, ខ្ញុំក៏រើសយកមកសម្រាប់ដាក់លុយសន្សំ។ ពេលខ្ញុំមកលេងផ្ទះ ខ្ញុំឲ្យលុយទៅម៉ែ … Continue reading រឿង «ខ្ញុំ និងអាប»
ស្រមោលព្រះចន្ទ្រ 