និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា ខ្ញុំចូលចិត្តត្រី។ ខ្ញុំបានធ្វើស្រះតូចមួយនៅចំហៀងផ្ទះ ផ្នែកខាងលិច។ អ្នកជិតខាងចេះតែមកខ្សឹបថា មិនគួរមានស្រះឬអណ្តូងនៅទិសខាងលិចទេ។ ខ្ញុំតបថា៖ «ឲ្យធ្វើម៉េច បើផ្ទះខ្ញុំសល់ដីនៅទិសហ្នឹង។» ហើយវាការពិតអ៊ីចឹងមែន។ មិនមែនខ្ញុំរកលេសដោះសាឬអីនោះទេ។ ក្រោយពីធ្វើរួចរាល់ ខ្ញុំបានទិញត្រីយកមកព្រលែងយ៉ាងច្រើន។ កូនៗខ្ញុំរីករាយណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏ប្រយ័ត្នដែរ។ ខ្ញុំធ្វើស្រះហ្នឹងទាប ត្រឹមពាក់កណ្តាល កំភួនជើងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំព័ទ្ធរបងការពារកុំឲ្យកូនចូលទៅលេងតែឯង។ យប់មួយ ខ្ញុំបានយល់សប្តិឃើញជីតាខ្ញុំដែលស្លាប់យូរឆ្នាំហើយ ឈរនៅ​មាត់ស្រះ។ ពេលភ្ញាក់ឡើង ខ្ញុំប្រាប់ប្រពន្ធ។ នាងយល់ថា ប្រហែលជាគាត់នឹកខ្ញុំ ទើបមកលេង។ នាងបានរៀបចំសែន ហើយឲ្យខ្ញុំអុជធូប។ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែយល់សប្តិឃើញគាត់ទៀត។ ប្រពន្ធខ្ញុំក៏ឲ្យខ្ញុំទៅវត្តយកចង្ហាន់ទៅប្រគេនព្រះសង្ឃដើម្បីឧទ្ទិសដល់គាត់។ ធ្វើហើយនៅតែយល់សប្តិឃើញ ហើយឃើញដដែលៗ គឺគាត់ឈរនៅមាត់ស្រះនោះ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនស្រណុក។ ក្នុងចិត្តចេះតែស្រមៃចេញរូបភាពជាច្រើន។ ដើម្បីឲ្យអស់ចិត្ត ខ្ញុំក៏សម្រេចថានឹងពិនិត្យស្រះនោះ។ ដោយសារតែរាងញញើតដែរ ខ្ញុំក៏ហៅមិត្តភក្តិ និងអ្នករត់ម៉ូតូឌុបក្បែរផ្ទះពីរបីនាក់មកជួយ។ ពួកយើងបានយកត្រីចេញ មុននឹងបូមទឹក។ គ្រាន់តែបូមរួច ម៉ែអើយ.. នាំគ្នារត់ជាន់ជើងគ្នា។ ពស់មួយក្បាលប្រវែងជាងពីរម៉ែត្រនៅក្នុងនោះ។ មិនដឹងវាចូលមកយ៉ាងម៉េចបាន។ បានអ្នកម៉ូតូឌុបម្នាក់ស្គាល់អ្នកចេះចាប់ពស់។ គាត់ទូរស័ព្ទហៅគេមកចាប់យកច្រកក្នុងបាវ។ រួចគាត់សួរខ្ញុំថា: «បងចង់យកទៅព្រលែងនៅវត្តណា?» ខ្ញុំតប: … Continue reading រឿង «ស្រះនៅទិសខាងលិច»

និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា នៅតាមផ្លូវដែលសុខាធ្វើដំណើរទៅមករវាងផ្ទះ និងកន្លែងធ្វើការមានដើមក្ងោកមួយដើមយ៉ាងធំ។ សុខាជិះម៉ូតូតាមផ្លូវនេះរាល់ថ្ងៃ។ ថ្ងៃមួយ ម៉ូតូនាងខូច, នាងក៏ជិះម៉ូតូឌុបទៅធ្វើការ។ ដោយសារតែពូម៉ូតូឌុបនៅក្បែរផ្ទះ នាងក៏ឲ្យគាត់មកទទួលនាងទៅផ្ទះវិញនៅពេលល្ងាច។ វាជារឿងធម្មតាទៅហើយដែលផ្លូវម្តុំនោះស្ងាត់ មិនថាយប់មិនថាថ្ងៃ។ ពេលម៉ូតូឌុបដែលសុខាជិះជិតទៅដល់ដើមក្ងោកនោះ ក៏មានខ្យល់ត្រជាក់បក់មក។ បន្ទាប់មក ម៉ូតូស្រាប់តែហាក់ដូចជាមិនចង់ទៅមុខ ទោះបីពូម៉ូតូឌុបប្រឹងមួលហ្គារ៍ក៏ដោយ។ ពេលដែលម៉ូតូមកដល់ក្រោមដើមក្ងោក សុខាហាក់ដូចមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយសម្រូតចុះមកអង្គុយពីក្រោយ រួចមកព័ន្ធជាប់នឹងចង្កេះរបស់នាង។ ដោយសារតែស្របពេលនោះ ម៉ូតូបានឆ្លងផុតដើមក្ងោក, ហ្គារ៍វិលមកដូចដើម, ដូច្នេះសុខាក៏ភ្លេចរឿងអម្បាញ់មិញឈឹងទៅ។ ពេលមកដល់ផ្ទះ នាងក៏មិនបាននឹកឃើញដល់រឿងហ្នឹងដែរ តែនាងចាប់អារម្មណ៍ថា នាងហាក់ដូចជាធ្ងន់ខ្លួនចាប់ពីចង្កេះចុះទៅ។ ពេលនាងដើរចូលក្នុងផ្ទះ ម្តាយនាងចេះតែសម្លឹងមកនាង។ ដំបូងនាងមិនអើពើ តែក្រោយមក នាងឃើញមនុស្សក្នុងផ្ទះសម្លឹងមកនាងគ្រប់គ្នា ធ្វើឲ្យនាងប្លែកចិត្តក៏សួរ៖ «មានរឿងអី? បានជាម្នាក់ៗមើលមកខ្ញុំមិនដាក់ភ្នែក។» ប៉ុន្តែអ្នកផ្ទះមិនព្រមនិយាយ។ ទោះនាងសួរច្រើនដង ក៏នៅតែមិនឆ្លើយ។ មិនមែនពួកគេមិនចង់ឆ្លើយទេ តែមានអ្វីម៉្យាងធ្វើឲ្យពួកគេមិនអាចបើកមាត់បាន។ ពេលនោះ សុខាចម្លែកចិត្ត តែនាងគិតថា នឹងឡើងទៅងូតទឹកផ្លាស់ខោអាវសិនសឹមចុះមកសួរនាំអ្នកផ្ទះវិញ។ ពេលនាងដើរកាត់ទូចិញ្ចឹមត្រី នាងក្រឡេកចុងភ្នែកមើលតាមរយៈកញ្ចក់ទូឃើញស្រីម្នាក់មានតែពាក់កណ្តាលខ្លួន, សក់វែងអន្លាយ, ស្លៀករ៉ូបពណ៌សកំពុងតែឱបចង្កេះរបស់នាង។ សុខាភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងណាស់។ នាងបានស្ទុះមកឈរនៅមុខអាងត្រីដើមី្បមើលឲ្យច្បាស់ តែលើកនេះនាងមិនឃើញមាននរណាឡើយ។ មិនអស់ចិត្ត នាងរត់ទៅបន្ទប់របស់នាង … Continue reading រឿង «ខ្មោចតោងចង្កេះ»

និពន្ធ និងគូររូបដោយ ភូ ចរិយា មនុស្សអាចក្លាយជាគ្រូរបស់មនុស្សដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ មនុស្សប្រុសអាចជាគ្រូបង្រៀនមនុស្សស្រី។ ពេលនោះ នាងនឹងទទួលបានចំណេះដឹងថ្មី ហើយនាងនឹងផ្លាស់ប្តូរខ្លួននាង។ ខ្ញុំចេះ និងយល់ដឹងច្រើន ព្រោះខ្ញុំមានគ្រូជាបុរស។ ទ្រឹស្តីមួយបានពោលថា «បុរសស្រឡាញ់នារីពី ១០០ ចុះមក ០។ ចំណែកនារីស្រឡាញ់បុរសពី ០ ឡើងទៅ ១០០»។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាទ្រឹស្តីនេះត្រូវ។ គេពិតជាស្រឡាញ់ខ្ញុំចុះពី ១០០ មក ០ មែន ហើយខ្ញុំបែរជាស្រឡាញ់គេពីតិចទៅច្រើន។ ប៉ុន្តែក្នុងខណៈនោះដែរ ខ្ញុំក៏រៀនចេះទម្លាក់ក្តីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំចំពោះគេពី ១០០ មក ០ វិញដែរ។ ស្ត្រីប្រៀបដូចជាចង្កៀង។ ពេលដែលបុរសឃើញថាជីវិតរបស់គេងងឹត, គេរត់រកចង្កៀងភ្លាម។ ខ្ញុំរៀនចេះធ្វើជាចង្កៀងបំភ្លឺជីវិតរបស់គេ ហើយក៏បំភ្លឺជីវិតខ្លួនខ្ញុំដែរ។ មួយទៀត ខ្ញុំក៏រៀនចេះ.. បើសិនហ៊ានធ្វើឲ្យខ្ញុំយំ, ខ្ញុំនឹងចាកចេញ, ឲ្យគេងងឹតសូន្យតែម្តង។ បុរសមិនចូលចិត្តផ្កា ព្រោះគេគិតថា នារីជាបុប្ផាមានជីវិត និងស្រស់ស្អាតជាង។ ខ្ញុំរៀនចេះធ្វើជាផ្កាស្អាត និងមានតម្លៃបំផុត ហើយបុរសត្រូវតែផ្តល់នូវវត្ថុដ៏មានតម្លៃបំផុតរបស់គេ ទើបអាចយកខ្ញុំទៅតាំងលម្អក្នុងជីវិតរបស់គេបាន។ បុរសខ្លាចភាពឯកោណាស់។ ខ្ញុំរៀនចេះរស់នៅក្នុងភាពឯកោ ហើយរស់ដោយរីករាយទៀតផង។ … Continue reading រឿងប្រឌិត «នារីក្រហម»

និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា ប៉ុក! លោកគ្រុយទម្លាក់សារព័ត៌មានទៅលើតុ បន្ទាប់មកក៏ក្រោកពីកៅអីទៅឈរនៅបង្អួចកញ្ចក់ សម្លឹងទៅខាងក្រៅដោយក្រសែភ្នែកបារម្ភ និងតានតឹង។ រឿងបាត់ខ្លួនរបស់ឧត្តមសេនីយ៍គឹមសែតមិនមែនលំៗទេ គ្រាន់តែគ្មាននរណាដឹងច្បាស់ពីចេតនារបស់ជនដៃដល់។ មកដល់ថ្ងៃនេះគឺគម្រប់ប្រាំថ្ងៃហើយ។ គ្មានតម្រុយសោះអំពីខ្លួនលោក ហើយអ្នកចាប់ខ្លួនលោកក៏មិនឃើញទាក់ទងមកដែរ។ នេះជាបញ្ហាចោទដ៏ធំមួយ។ បន្ថែមលើនេះ អ្នកសារព័ត៌មានតាមស៊ើបសួរមិនឈប់ ធ្វើឲ្យរឿងកាន់តែធំឡើង បង្កជាភាពចលាចលនៅក្នុងសង្គម។ ប្រជាជននាំគ្នាខ្សឹបខ្សៀវពីការបាត់ខ្លួនរបស់ សមាជិកថ្នាក់ដឹកនាំជាន់ខ្ពស់ ហើយក៏មានពាក្យចចាមអារ៉ាម និងការវិភាគលើបណ្តាញសង្គមធ្វើឲ្យសង្គមកាន់តែជ្រួលច្របល់។ ដើមី្បទប់មួយគ្រា ថ្នាក់ដឹកនាំ និងគ្រួសាររបស់លោកឧត្តមសេនីយ៍ក៏សម្រេចចិត្ត បកស្រាយថា លោកគឹមសែតមានបញ្ហាសុខភាព ត្រូវការសម្រាកមួយរយៈ ទើបធ្វើឲ្យស្ថានការណ៍រាងធូរស្បើយ។ ទោះយ៉ាងណា សារព័ត៌មាននៅតែមិនទាន់បញ្ឈប់ការរុកឆ្កឹះនោះទេ។ ដូច្នេះហើយ លោកគ្រុយ ប្រធានភ្នាក់ងារចារកម្មប្រចាំប្រទេស ត្រូវបានថ្នាក់ដឹកនាំដាក់កំហិតឲ្យ ដោះស្រាយបញ្ហានេះ ក្នុងរយៈពេលមួយសប្តាហ៍។ កិច្ចការនេះដូចរាវម្ជុលក្នុងមហាសមុទ្រ។ ពិតជាស្មុគស្មាញណាស់។ ក្នុងវេលាដ៏មហាអំពល់នេះ មានតែមនុស្សម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចដោះស្រាយរឿងនេះបាន។ នោះគឺ អគ្នេយ៍ ០០៦។ គេជាចារបុរសជាតិ ព្រមជាមួយនឹងគុណសម្បត្តិ និងសមត្ថភាពយ៉ាងអស្ចារ្យ។ គ្រប់បេសកកម្មដែលប្រគល់ឲ្យគេ គ្មានឡើយពាក្យថាអបរាជ័យ។ អគ្នេយ៍ ០០៦ ជាទីសង្ឃឹមចុងក្រោយរបស់លោក។ លោកគ្រុយបានទាក់ទងទៅនាយរួចហើយ ហើយក៏ប្រាកដចិត្តថា … Continue reading រឿង «សណ្ឋាគារបាតាល»