ក្រោយពេល លាភ និងកូនចេញទៅក្រៅហើយ ភីដាមានអារម្មណ៍ថាល្វើយ។ នាងបានឡើងទៅប្រះខ្លួនលើពូក។ គ្រាន់តែដាក់ក្បាលដល់ខ្នើយភឹបក៏លក់ភ្លាម។ ប៉ុន្តែនាងដូចជាស្ថិតក្នុងសភាពមមើមមាយ។ ដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងដេក តែដូចជាកំពុងភ្ញាក់។ នាងយល់សប្តិឃើញខ្លួននាងកំពុងតែដេកនៅលើពូកមួយហ្នឹង ក្នុងបន្ទប់មួយហ្នឹង ហើយបន្ទប់ទាំងមូលស្អុះស្អាប់។
«អូយក្តៅណាស់។»
នាងរមួលខ្លួនលើគ្រែដោយសារញើស។ រំពេចនោះស្រាប់តែលេចប្រុសម្នាក់នៅចុងគ្រែ។ គេអង្គុយចោងហោង, ដាក់ដៃទាំងពីរលើពូក និងក្នុងដៃមានតេឡេម៉ាស៊ីនត្រជាក់។ គេចុចតេឡេឮសូរទីតទីត ហើយម៉ាស៊ីនត្រជាក់ក៏រោទ៍ដូចសំឡេងមួលហ្គារ៍ម៉ូតូ។
ភីដាប្រឹងបើកភ្នែក តែបើកមិនរួច តែនាងអាចមើលឃើញដូចបើកភ្នែកអ៊ីចឹង។ នាងសម្លឹងទៅចុងគ្រែ អត់ឃើញមនុស្សម្នាក់សោះ។
‘ប្រុសអម្បាញ់មិញបាត់ទៅណាហើយ?’ នាងនឹកក្នុងចិត្ត។
នាងប្រឹងបើកភ្នែក រហូតដល់បើកបាន រួចនាងក្រោកចេញពីពូក បម្រុងនឹងទៅរកបន្ទប់ទឹក ស្រាប់តែនាងឮសំឡេងមនុស្សស្រីស្រែក«ជួយផង! ជួយផង!» ហើយឮសំឡេងរត់នៅមុខបន្ទប់។ បន្ទាប់មកឮសំឡេងគេផ្អើលឆោឡោ។ ភីដាស្រាប់តែនឹកឃើញ៖
«កូន! កូននៅខាងក្រៅ។»
នាងស្ទុះទៅបើកទ្វារចេញទៅឃើញនៅខាងក្រៅអ៊ូអរ តែនាងដឹងថាអ្នកទាំងនោះសុទ្ធតែមិនមែនមនុស្ស។ នាងបានប្រឹងរកមើលកូន តែរកមិនឃើញ។ ភ្លាមនោះក៏ឮគេស្រែកទៀតថា៖
«មានចោរ.. មានចោរ…»
ឮដូច្នេះ នាងភ័យណាស់ក៏រត់ចូលមកបន្ទប់វិញ, ចាក់សោដាក់គន្លឹះ, ហើយរត់ទៅពួននៅក្រោមគ្រែ។ នាងសំងំមិនហ៊ានមាត់ មិនហ៊ានដកដង្ហើម ព្រោះខ្លាចចោរដឹង, ចោរមកធ្វើបាប។ ពេលនោះ នាងហាក់ឮឃូៗនៅក្បែរខ្លួន។ នាងងាកទៅឃើញមានស្រីម្នាក់ដេកក្បែរនាង។ មុខរបស់ស្រីនោះសុទ្ធតែឈាម។ ភិតាស្រែកវ៉ាស ហើយវារចេញពីក្រោមគ្រែយ៉ាងលឿន។
តែប៉ុណ្ណឹង នាងក៏បើកភ្នែក…
«អញកំពុងយល់សប្តិ។ អញនៅក្នុងយល់សប្តិ។» នាងនិយាយប្រាប់ខ្លួននាង។
ខ្លួនប្រាណទាំងមូលហាក់ល្វើយណាស់ កម្រើកមិនបានសោះ។ ភ្នែកបើកបានត្រឹមពាក់កណ្តាល។ ភីដាមានអារម្មណ៍ថា នាងមើលឃើញគ្រប់យ៉ាង ដូចមានភ្នែកទិព្វ, មើលឃើញទាំងក្នុង និងក្រៅបន្ទប់។ នងឃើញបង្អួចនៅចុងគ្រែរបើកដោយខ្លួនឯង ឯរូបស្រីគួរឲ្យខ្លាចដែលនៅលើជញ្ជាំងប្រែទៅជារូបយាយចាស់, មុខមាត់គួរឲ្យខ្លាចដូចគ្នា និងមានលៀនអណ្តាតវែងដូចគ្នា។ រូបយាយចាស់ប្រែជាចេះកម្រើក ហើយចេញពីជញ្ជាំងវារតោងបង្អួច ហើយយាយចាស់នោះដូចជាពស់អ៊ីចឹង, អាចធ្វើឲ្យខ្លួនទន់, តូចចូលតាមចន្លោះចង្រឹងដែកបង្អួចបាន។ បន្ទាប់មក យាយចាស់មកឈរនៅចុងគ្រែ។ គាត់សម្លក់ភិតាដោយក្រសែភ្នែកខឹងយ៉ាងខ្លាំង រួចយកដៃទាំងពីរចាប់កជើងរបស់នាង ហើយទាញកន្ត្រាក់មួយទំហឹង។
ភីដាភ្ញាក់ក្រញាង៖
«អញយល់សប្តិទេ។»
នាងក្រោកអង្គុយ រួចក៏ឃើញថាជើងទាំងពីររបស់នាងក៏ធ្លាក់ចេញពីគ្រែត្រឹមពាក់កណ្តាលកំភួនជើង។
ភីដាដកដង្ហើមបន្ធូរមួយ, ទើបទម្លាក់ជើងចុះពីគ្រែ។ មិនដឹងយ៉ាងម៉េច បង្អួចដែលនៅចុងគ្រែស្រាប់តែលែងមាន ហើយទៅជាទូដាក់ខោអាវមកនៅកន្លែងបង្អួចហ្នឹងទៅវិញ។ នាងក្រោកទៅឈរនៅពីមុខទូខោអាវ រួចបែរមុខបម្រុងនឹងដើរទៅបន្ទប់ទឹក ស្រាប់តែមានក្មេងប្រុសម្នាក់សម្បុរខ្មៅ, លែងខ្លួនខាងលើទទេ, ស្លៀកខោខ្លីត្រឹមក្បាលជង្គង់ពណ៌ប្រផេះ លោតពីខ្នងទូមកតោងស្មារបស់នាងវឹប…
ភីដាភ្ញាក់ព្រើត ស្ទុះក្រោកអង្គុយ។ ក្បាលនាងឈឺខ្ទោកៗមួយចំហៀង។ បេះដូងលោតភឹបៗ។
យល់សប្តិក្នុងយល់សប្តិ។
នាងសម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់ ឃើញបន្ទប់មានសភាពដូចពេលនាងចូលមកដំបូង។ នាងប្រាកដថា នេះមិនមែនយល់សប្តិទេ គឺពិភពពិត។ក្រឡេកមើលនាឡិកា ឃើញថា នាងទើបតែដេកបានប្រាំនាទីប៉ុណ្ណោះ។
«មិនដឹងស្អីទេ។» ភីដារអ៊ូ រួចនាងក្រោកចេញពីពូកទៅរកបន្ទប់ទឹក។
ស្រមោលព្រះចន្ទ្រ 