ពេលភីដាចេញពីបន្ទប់ទឹក, លាភពរតនៈត្រឡប់មកវិញល្មម។ គេបាត់យំហើយ។ គេរីករាយឡើងវិញ។ គេចុះពីចង្កេះរបស់លាភ ហើយរត់មកឱបម្តាយ។
ភីដាថើបកូន រួចលើកកូនមកព ហើយសួរ៖
«កូនទៅដើរលេងនៅឯណាខ្លះ?»
«ទៅលេងក្រៅ។» ក្មេងតូចតបដោយសំឡេងប៉ៃឡាំ។
«សប្បាយទេ?»
«បាយ។»
«អាអូនឃ្លានហើយអ៊ី។» លាភប្រាប់។
«អ៊ីចឹងរៀបឆុងទឹកដោះគោឲ្យប្អូនទៅ។»
«ចាស៎។»
លាភដើរទៅរកកាបូបដែលដាក់សម្ភាររបស់រតនៈ រួចរៀបចំឆុងទឹកដោះគោ។ ឆុងរួច នាងយកទៅបញ្ចុករតនៈ តែគេមិនព្រមឲ្យបញ្ចុកទេ, គេទាមទារកាន់បៅខ្លួនឯង, លាភក៏ឲ្យ។ ពេលទទួលបានកំប៉ុងទឹកដោះគោ រតនៈអង្គុយចុះលើកម្រាល។ ដៃម្ខាងកាន់ដបទឹកដោះគោ ដៃម្ខាងលាទៅមុខដូចកំពុងបក់ដៃនរណាម្នាក់។
សកម្មភាពទាំងប៉ុន្មានរបស់រតនៈ ត្រូវភីដា និងលាភបានឃើញ។ ពួកនាងងឿងឆ្ងល់ តែដោយសារតែនៅផ្ទះ ពេលខ្លះ រតនៈចូលចិត្តនិយាយម្នាក់ឯង និងលេងម្នាក់ឯងអ៊ីចឹងដែរ ទើបពួកនាងគិតថាជារឿងធម្មតាតាមវិស័យរបស់ក្មេង។
ក្នុងពេលនោះ លាភមកនៅអង្គុយក្បែរ រតនៈ។ រីឯភីដាឡើងទៅអង្គុយផ្អែកនឹងក្បាលគ្រែ។ នាងយកចុចទូរស័ព្ទដោយបម្រុងនឹងអនឡាញ តែគ្មានសេវាសោះ។
«យី! ក្នុងក្រុងតើ, ម៉េចក៏អត់មានសេវាអ៊ីចឹង។» ភីដារអ៊ូ។ នាងបិទទូរស័ព្ទ រួចបើកវិញ ដោយសង្ឃឹមថានឹងមានសេវា តែនៅតែគ្មាន។ ចប់ហើយ, គ្មានអ៊ិនធើណេត ជីវិតមិនត្រឹមតែដូចផ្កាគ្មានទឹកសន្សើមទេ គឺបាក់ទងតែម្តង។
«អ្ហ៊ឺ!» ភីដាដកដង្ហើម «បើកទូរទស្សន៍មើលមើល៍ ក្រែងលោមានរឿងមើល។» នាងនិយាយទៅកាន់លាភ។
«អត់មានតេឡេផង, អ៊ី។» លាភប្រាប់។
«អ្ហាក៎! អត់តេឡេទេ?»
«ចាស៎។»
«ទេ! សណ្ឋាគារនេះដូចយ៉ាប់យ៉ឺនដល់ហើយ។ អ្ហែងចុចបើកទៅ។ ទូរទស្សន៍មានកន្លែងបើក។ មើលផង តើមានដោតភ្លើងឬអត់?»
លាភដើរទៅអើតមើលក្រោយទូរទស្សន៍៖
«មានដោត។»
«អឺ! អ៊ីចឹងសាករកកន្លែងបើកទៅ។»
លាភយកដៃរាវតាមគែមៗទូរទស្សន៍ រួចក៏រកឃើញកន្លែងចុចបើកដូចបំណង។
«អូយ! ជីវិតស្រស់ថ្លាបន្តិចហើយ។» ភីដាពោល។
លាភបានរាវរកប៉ុស្តិ៍។ ទូរទស្សន៍នេះមានប៉ុស្តិ៍តែមួយទេ គឺបុស្តិ៍ចម្រៀងកាយវិការខ្មែរ។ ដោយគ្មានជម្រើស ភិតាសុខចិត្តទ្រាំមើល, ហើយនាងឧស្សាហ៍ងាកទៅមើលទូរស័ព្ទ ចង់ដឹងថាមានសេវាឬនៅ។
ងាមករតនៈវិញ, គេញ៉ាំទឹកដោះគោអស់ហើយ។ លាភយកកំប៉ុងទៅលាងនៅក្នុងបន្ទប់ទឹក តែមុននឹងទៅ នាងយកប្រដាប់ប្រដាលេងស្ទូចត្រីមកឲ្យគេលេងសិន។ ត្រីនោះវិលចុះវិលឡើងហាមាត់បិទមាត់ ហើយរតនៈយកដងសន្ទូចជ័រដ៏តូចទៅដាក់ចូលក្នុងមាត់ត្រីដែលកំពុងហា, រង់ចាំឲ្យវាបិទមាត់ ទើបលើកឡើង។ គេយកត្រីជាប់សន្ទូចមកដាក់ក្បែរជើង រួចស្ទូចមួយទៀត។ គេស្ទូចបានត្រីប្រមាណប្រាំក្បាល។ ត្រីមួយបានរមៀលចេញ ហើយគេរត់ទៅតាមយកត្រី។ ពេលនោះសន្ទូចដែលនៅលើឥដ្ឋស្រាប់តែហោះឡើង ហើយដាក់ចូលទៅក្នុងមាត់ត្រីដែលហា រួចលើកត្រីឡើង។ លាភចេញពីបន្ទប់ទឹកមកទាន់ឃើញរូបភាពមួយនេះ។ នាងឈរសម្លឹងភ្លឹក។
ខ្ពាក! សន្ទូចធ្លាក់ចុះទៅលើឥដ្ឋ។
រតនៈបានត្រឡប់មកអង្គុយកន្លែងដើម ហើយលេងស្ទូចត្រីបន្តទៀត។
លាភហាក់មានអារម្មណ៍មិនស្រួលចំពោះហេតុការណ៍អម្បាញ់មិញ។ នាងជូតសម្ងួតកំប៉ុងទឹកដោះគោ រួចទុកដាក់ក្នុងកាបូប។ បន្ទាប់មកនាងដើរមកអង្គុយពីក្រោយរតនៈ ទាំងភ្នែករេចុះរេឡើង។
‘ប្រាកដណាស់! បន្ទប់នេះមានបញ្ហា។’ នាងនឹកក្នុងចិត្ត។ ប៉ុន្តែនាងមិនអាចនិយាយចេញទេ។
លាភក្រឡេកមើលម៉ោង រួចនិយាយទៅកាន់ចៅហ្វាយស្រី៖
«អ៊ី! តេសួរពូមើល មកដល់ណាហើយ?»
«តេអី! អត់សេវាផង។» ភីដាតបទាំងមុខក្រញូវ។
«អ៊ីចឹងយកទូរស័ព្ទខ្ញុំតេទៅ។» លាភពោល ព្រមទាំងហុចទូរស័ព្ទទៅភីដា។ ភីដាទទួលទូរស័ព្ទមកចុច។ ឆ្ងល់ដែរ! ប្រព័ន្ធដូចគ្នា ម៉េចក៏របស់លាភមានសេវា, របស់នាងអត់សេវា?
ភីដាទូរស័ព្ទទៅរកស្វាមី។ ទឺត! ឮតែប៉ុណ្ណឹង ហើយក៏ដាច់។ នាងចុចទៅម្តងទៀត។ ដាច់ទៀត។ នាងចុចបីដង នៅតែដាច់។
«តេដាច់ៗ។ មើលទៅសេវាខ្សោយ។» នាងហុចទូរស័ព្ទឲ្យលាភវិញ។
លាភយកទូរស័ព្ទមកពិនិត្យមើល៖
«សេវាពេញតើអ៊ី?»
«ពេញតែសេវាហ្នឹង។»
លាភមិនអស់ចិត្ត។ នាងសាកល្បងចុច។ ដូចភិតានិយាយ។ ទូរស័ព្ទចូល តែក្រោយមកក៏ដាច់។ នាងសាកចុចតេទៅរកគី។ អត់ចូល។ នាងក៏សាកចុចទៅរកម្តាយនាងនៅឯស្រុក។ តេភ្លាម ចូលភ្លែត។
«មានការអី, លាភ?» សំឡេងម្តាយ។
«អត់អីទេ ម៉ែ! ខ្ញុំចុចសាកចង់ដឹងថាទូរស័ព្ទខ្ញុំតេចេញឬអត់។»
«អូ! អ៊ីចឹងទេ។ ហើយនៅឯណាហ្នឹង?»
«នៅកំពង់សោម, ម៉ែ។»
«អី? ទៅដល់កំពង់សោម?»
«អ្ហ៊ឺះ! មកច្រើនដងហើយតើម៉ែ។»
«អើ! អញស្មានថានៅភ្នំពេញ.. ព្រោះអត់មានឮប្រាប់អីសោះ។»
«គ្មានការសំខាន់, តេទៅធ្វើអី។»
«អើ! ប៉ុណ្ណឹងបានហើយ។ អញរកមើលរឿងសិន។»
«យ៉ឹស! សុទ្ធតែតាមដានរឿងទៀត។ អ៊ីចឹងប៉ុណ្ណឹងចុះម៉ែ។»
«អើ!»
លាភងាកទៅរកភីដា៖
«អ៊ី! ខ្ញុំតេទៅម៉ែខ្ញុំ ចូលតើ, តែតេទៅពូ និងតេទៅអាគីអត់ចូល។»
«មិនដឹងទេអ៊ីចឹង។» ភីដាពោលដោយហី។ នាងដាក់ខ្នើយទ្រាប់ខ្នង ហើយមើលទូរទស្សន៍។
