និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា ក្រៅពីវីឡានៅក្នុងក្រុង, បុរសម្នាក់ដែលជាអ្នកមានមានដីមួយកន្លែងនៅខេត្តជាប់នឹងសមុទ្រ។ ដោយសារតែខ្វះទុនបង្វិលមុខរបរ, បុរសនោះសម្រេចចិត្តលក់ដី។ ក្រោយពីដាក់ស្លាកលក់អស់ពីរខែ. បុរសអ្នកមានបានទទួលដំណឹងពីអ្នកនៅចាំដីថាមានគេចង់ទិញដី ប៉ុន្តែគេចង់និយាយលក្ខខណ្ឌបង់ប្រាក់ជាមួយគាត់ដោយផ្ទាល់។ មិនបង្អង់ បុរសអ្នកមានបានបរឡានទៅជួប។ ពេលទៅដល់ គាត់ឃើញអ្នកទិញជាយាយចាស់ម្នាក់មានស្ពាយបង្វិចកញ្ចាស់នឹងស្មា និងមានឆ្កែមួយក្បាល។ យាយចាស់បាននិយាយថា គាត់គ្មានលុយទាំងដុលមកទិញទេ. គាត់សុំទិញម្តងមួយម៉ែត្របួនជ្រុង ហើយនិងបង់ប្រាក់ទិញក្នុងរវាងបីថ្ងៃម្តង។ បុរសអ្នកមានអេះអុញ ដោយសារតែគាត់ចង់បានលុយដុំ តែដោយមើលទៅយាយចាស់គួរឲ្យអាណិត, គាត់ក៏យល់ព្រម តែគាត់បញ្ជាក់ថា ធ្វើកិច្ចសន្យាផ្ទាល់មាត់បានហើយ. លុះបង់គ្រប់ចំនួនទើបទៅផ្ទេរកម្មសិទ្ធិនៅរដ្ឋអំណាច។ យាយចាស់យល់ព្រម រួចក៏បង់ប្រាក់ថ្លៃដីមួយម៉ែត្របួនជ្រុង។ ខាងបុរសអ្នកមានដែលជាម្ចាស់ដីបានវាស់ដីឲ្យយាយចាស់ ដោយដាក់ឈើបួនជាសម្គាល់ព្រំដី។ បីថ្ងៃក្រោយ យាយចាស់បង់ប្រាក់ថ្លៃមួយម៉ែត្របួនជ្រុងទៀត, តាមរយៈអ្នកចាំដី, ហើយបុរសអ្នកមានក៏មកពង្រីកបង្គោលព្រំដី។ ដោយឃើញយាយចាស់បង់ទៀងពេល, បុរសអ្នកមានក៏កើតចិត្តវៀច​ដោយគិតថា កិច្ចសន្យាដែលគាត់ធ្វើជាមួយនឹងយាយចាស់ជាកិច្ចសន្យាផ្ទាល់មាត់, បើសិនគាត់ប្រែក្រឡាស់ ក៏គ្មានបញ្ហាឡើយ ព្រោះគ្មាននរណាដឹងឮរឿងនេះទេតាំងពីដើមមក, មានតែអ្នកចាំដី ហើយអ្នកចាំដីជាមនុស្សរបស់គាត់ ដូច្នេះគាត់អាចបញ្ចុះបញ្ចូលគេបាន។ ម៉្យាងទៀត យាយនេះចាស់ទ្រុឌទ្រោម គ្មានកូនគ្មានចៅ មានតែឆ្កែ ហើយឆ្កែនោះទៀតសោតក៏ចាស់ និងស្គមស្គាំង។ សរុបមក គាត់ជឿថា យាយចាស់មិនអាចយកឈ្នះគាត់បានឡើយ។ គិតឃើញដូច្នេះហើយ បុរសអ្នកមានក៏ទៅលួងលោមអ្នកចាំដីឲ្យព្រមផ្សំគំនិតជាមួយគាត់។ ពេលយាយចាស់បង់ជិតគ្រប់ចំនួន, … Continue reading រឿង «លក់ដីឲ្យអ្នកដែលមិនមែនជាមនុស្ស» ២

និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា វាជាអតីតមន្ទីរពេទ្យ។ វាជាអគារវែង, មានតែជាន់ផ្ទាល់ដី និងជាន់ទីមួយ។ វាត្រូវបានគេបោះបង់ចោលច្រើនទសវត្សមកហើយ។ មានរឿងនិទានជាច្រើននៅពីក្រោយការបោះបង់អគារនេះ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាអាចបញ្ជាក់ថា រឿងមួយណាជារឿងពិតឡើយ។ អ្វីដែលជារឿងពិតនោះ គឺថាអគារនេះគួរឲ្យខ្លាចណាស់, កុំចេះតែចូលទៅអី។ ទោះបីហាមយ៉ាងណា ក៏នៅតែមានអ្នកចង់ដឹងចង់ឃើញ។ ខ្លះមកម្នាក់ឯង, ខ្លះមកពីរបីនាក់, ខ្លះមកជាក្រុមមានច្រើននាក់។ មិនថាមកប៉ុន្មាននាក់ក៏ដោយ ក៏គ្មាននរណាចៀសផុតពីប៉ុន្មានចំណុចខាងក្រោមនេះ៖ - ចូលដល់ក្នុងអគារមានពន្លឺដែលចាំងមកពីព្រះអាទិត្យ - ដើរចូលបាន ១០ ម៉ែត្រមានខ្យល់បក់ ហើយរាងងងឹតបន្តិច - ដើរចូលជ្រៅជាង ១០ ម៉ែត្រ នឹងកាន់តែងងឹតទៅៗ ហើយនិងមានខ្យល់ត្រជាក់បក់មកតិចៗ - ឮសំឡេងគ្រហឹមតែខ្សោយ - ឮសំឡេងសម្រិបជើងដើរពីក្រោយខ្នង - ឮសំឡេងជជែកគ្នាល្វើយៗ - ឮសំឡេងយំ រួចសើច - ឮសំឡេងដូចមានគេកំពុងអូសតុឬកៅអី - ឮសំឡេងដូចជាសម្រិបជើងកំពុងចុះកាំជណ្តើរ - ឃើញស្រមោលមនុស្សដើរកាត់ពីក្រោយខ្នង ឬពីមុខ - ឃើញមនុស្សឈរនៅទីណាមួយ រួចក៏បាត់ - ឮសំឡេងហាក់ដូចជាកង្ហារដែលនៅលើក្បាលកំពុងតែវិល … Continue reading រឿង «ហេតុអី្វបានជាហាមចូលអគារនោះ?»

និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា នៅពេលល្ងាច ម៉ោងប្រហែល ៥, នៅមុខអគារក្នុងសាកលវិទ្យាល័យមួយកន្លែង ក្នុងក្រុងភ្នំពេញ, សិស្សប្រុសៗប្រមាណជាប្រាំបីនាក់កំពុងលេងទាត់បាល់។ រត់សុខៗ ម្នាក់ៗស្រាប់តែបង្អង់ល្បឿន ហើយចេះតែងាកមើលអគារ។ នៅជាន់ទីបីនៃអគារ មាននារីម្នាក់កំពុងឈរសម្លឹងមកពួកគេ។ នាងឈរតែឯង។ ប៉ុន្តែពួកគេមិនមែនចាប់អារម្មណ៍នឹងការណ៍ដែលនាងមើលពួកគេទេ។ ពួកគេចាប់អារម្មណ៍នឹងរបស់ដែលនៅលើជញ្ជាំងក្រោយខ្នងរបស់នាង។ មួយស្របក់ក្រោយមក ពួកគេឈប់លេង ហើយប្រញាប់ចាកចេញ។ ចំណែកនារីដែលឈរនៅលើអគារ, ក្រោយពីក្រុមទាត់បាល់ចាកចេញ, នាងបានយកទូរស័ព្ទដៃចេញមក និងឃើញមានសារមួយ។ ក្រោយពីអានសាររួច នាងដើរចេញ។ ពេលនោះ ស្រាប់តែឮសំឡេងសើច, នាងក៏ងាកក្រោយ ក៏ឃើញខ្មោចស្រីម្នាក់, សក់វែងទម្លាក់ចុះមកក្រោមដល់ឥដ្ឋ, ឃើញដៃព្រាលៗ, ហើយចង្កេះចេញពីជញ្ជាំងដែលនៅចំពីក្រោយកន្លែងដែលនាងឈរអម្បាញ់មិញ។ គ្រាន់តែឃើញដូច្នេះ, នាងស្រាប់តែគាំង ហើយនៅពេលដែលខ្មោចស្រីបង្វិលក្បាលបែរមុខមករកនាង បង្ហាញនូវភ្នែកដែលធំប៉ុនស៊ុតមាត់ និងមាត់ញញឹមវែងដល់គុម្ពត្រចៀក, នាងក៏ដួលសន្លប់មួយរំពេច។ ពេលដឹងខ្លួន នាងកំពុងស្ថិតនៅក្នុងការិយាល័យសាស្ត្រាចារ្យ។ ជុំវិញខ្លួននាងមានបុគ្គលិកស្រីដែលប្រចាំការនៅការិយាល័យ និងក្រុមលេងបាល់អម្បាញ់មិញ។ បុគ្គលិកស្រីបានសួរថាមានរឿងអ្វី? នាងក៏ប្រាប់ថា នាងជាសិស្សថ្នាក់វេនយប់ តែថ្ងៃនេះនាងមិនបានដឹងថាគ្រូប្តូរថ្នាក់ទេ ដូច្នេះនាងក៏ឈរចាំនៅមុខថ្នាក់ដែលនាងធ្លាប់រៀន។ ពេលនាងយកទូរស័ព្ទចេញមកមើលម៉ោង ក៏ឃើញសារមិត្តរួមថ្នាក់ប្រាប់ថា គ្រូប្តូរទៅរៀននៅអគារផ្សេង។ ពេលនាងដើរចេញមក ស្រាប់តែឮសំឡេងមនុស្សស្រីសើចនៅពីក្រោយខ្នងរបស់នាង នាងក៏ងាកមើល ក៏ឃើញខ្មោច។ … Continue reading រឿង «អគារមុខតារាងបាល់ទាត់»

និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា មានទន្សាយមួយក្បាលធ្វើដំណើរទៅលេងផ្ទះសាច់ញាតិ។ ដោយសារតែផ្ទះសាច់ញាតិនៅមិនឆ្ងាយ, វាមិនខ្វាយខ្វល់រឿងវេចខ្ចប់អាហារ និងទឹកតាមខ្លួនឡើយ។  ចៃដន្យអាកាសធាតុផ្លាស់ប្តូរ, ថ្ងៃប្រែជាក្តៅដូចចង្ក្រានភ្លើង, ធ្វើឲ្យទន្សាយហេវហត់ និងស្រេកទឹកយ៉ាងខ្លាំង តែមិនឃើញមានបឹងឬត្រពាំងសោះ។ ទន្សាយដើរបណ្ដើរភ្នែករំពៃមើលបណ្តើរក្រែងប្រទះកូនថ្លុកណាមួយ។ ពេលនោះ ស្រាប់តែឮសំឡេងស្រែកហៅ៖ «សួស្តី បងទន្សាយ។» ទន្សាយងាកមើល ក៏ឃើញសត្វខ្យងមួយនៅលើថ្មដែលនៅក្បែរផ្លូវ។ ទន្សាយមិនចង់និយាយជាមួយខ្យងទេ ដោយវានឹកខឹងនឹងពពួកខ្យងដែលធ្លាប់បានប្រើល្បិចដាក់វា កាលពីពេលវា និងខ្យងប្រណាំងគ្នា។ ប៉ុន្តែវាស្រាប់តែនឹកឃើញថា ខ្យងជាសត្វរស់ក្នុងទឹក ហើយខ្យងមិនងាយប្តូរទីកន្លែងរស់នៅឡើយ ហេតុនេះខ្យងប្រាកដជាដឹងថានៅម្តុំនេះ ទីណាមានទឹក។ នឹកឃើញដូច្នេះហើយ ទន្សាយក៏រាក់ទាក់ទៅខ្យងវិញ៖ «សួស្តី ប្អូនខ្យង។ តើប្អូនរស់នៅទីនេះមែនទេ?» «បាទ។» ខ្យងងក់ក្បាល «ខ្ញុំរស់នៅទីនេះ។» «អ៊ីចឹងតើនៅម្តុំនេះមានទឹកដែរឬទេ? ខ្ញុំស្រេកទឹក, ហើយថ្ងៃក៏ជិតលិចទៀត, ខ្ញុំកំពុងប្រញាប់ទៅផ្ទះសាច់ញាតិរបស់ខ្ញុំ។» «មាន។ បងឃើញគុម្ពោតនោះទេ? នៅក្រោយគុម្ពោតនោះមានត្រពាំងតូចមួយ។» ទន្សាយឮហើយត្រេកអរណាស់។ វាអរគុណខ្យង រួចប្រញាប់បោលទៅរកគុម្ពោត។ ទៅដល់ វាឃើញមានត្រពាំងមែន។ ទន្សាយបានផឹកទឹកយ៉ាងស្កប់ស្កល់ ហើយវាលែងខឹងនឹងពពួកខ្យងទៀតហើយ។ បន្ទាប់ពីផឹកទឹករួច វាក៏រហ័សរហួនបន្តដំណើរ។ មុនថ្ងៃលិច ទន្សាយបានទៅដល់ផ្ទះសាច់ញាតិរបស់វា និងបានជួបជុំគ្នាយ៉ាងរីករាយ៕ … Continue reading រឿង «ទន្សាយ និងខ្យង»