និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា
ដាក់ពាក្យធ្វើការពីរកន្លែង។ មួយជាអ្នកម៉ាស្សា មួយជាអ្នករត់តុ។ ជាប់ទាំងពីរ។
ខ្ញុំសម្រេចរើសយកការងារម៉ាស្សា ព្រោះបានប្រាក់ខែហើយមានកន្លែងស្នាក់នៅទៀត, មិនបាច់ដេកផ្ទះជួលប្រជ្រៀតគ្នា។
ធ្វើការនៅហ្នឹង ខ្ញុំរីករាយណាស់។ មិត្តរួមការងារល្អ ហើយថៅកែក៏ចិត្តបាន។ ប៉ុន្តែផ្ទះហ្នឹងដូចមិនស្វាគមន៍ខ្ញុំទេ។
ផ្ទះនេះជាផ្ទះល្វែង, បីជាន់ និងវែង។ ផ្នែកខាងមុខតាំងពីជាន់ផ្ទាល់ដីដល់ជាន់ទីពីរជាកន្លែងម៉ាស្សា។ ផ្នែកខាងក្រោយនៃជាន់ទីមួយ និងទីពីរជាកន្លែងគ្រួសារថៅកែរស់នៅ។ ជាន់លើបង្អស់ជាផ្ទះបាយ និងកន្លែងបោកគក់ហាលខោអាវ។ ចំណែកបុគ្គលិកម៉ាស្សាដេកនៅផ្នែកខាងក្រោយនៃជាន់ផ្ទាល់ដី។ គ្មានគ្រែទេ មានតែពូកដាក់ផ្ទាល់នឹងឥដ្ឋ និងមានម៉ាស៊ីនត្រជាក់។ ថៅកែសង់ឡៅតឿក្នុងបន្ទប់នោះ ដូច្នេះមានកន្លែងដេក និងដាក់ខោអាវ, មិនចង្អៀតឡើយ។
ខ្ញុំសុំដេកនៅក្រោម ព្រោះខ្ញុំសូវចូលចិត្តឡៅតឿ។
តាំងពីយប់ទីមួយដែលខ្ញុំនៅ ពេលខ្ញុំបិទភ្នែករៀបដេក ខ្ញុំតែងឃើញស្រីម្នាក់នៅបង្កាន់ដៃឡៅតឿ ក្នុងកាយវិការអើតមើលមកក្រោម។ ខ្ញុំមើលមិនឃើញមុខទេ ព្រោះនាងទម្លាក់សក់បាំងជិត។
ដំបូងខ្ញុំមិនអើពើទេ។ ប៉ុន្តែក្រោយទៅនៅទីនោះបានប្រាំថ្ងៃ, ឃើញទាំងប្រាំយប់, ខ្ញុំចាប់ផ្តើមសង្ស័យ។ ខ្ញុំបានសួរបុគ្គលិកផ្សេងៗ, ពួកគេសុទ្ធតែមកនៅមុនខ្ញុំ, គ្មាននរណាឃើញអ្វីទេ។ ឮដូច្នោះ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនស្រួលក្នុងអារម្មណ៍។ ខ្ញុំគិតថា ប្រហែលជាជំនាងផ្ទះ, ប្រហែលជាខ្ញុំមិនបានសែន ពេលចូលមកនៅ, ដូច្នេះខ្ញុំក៏ទៅទិញចេកមកសែន។ សែនរួច យប់ហ្នឹង ឃើញច្បាស់តែម្តង គឺជាស្រីក្មេងអាយុប្រមាណជាម្ភៃឆ្នាំ, សម្បុរសណ្តែកបាយ, សក់វែងត្រឹមចង្កេះ, នៅនឹងកមានខ្សែពួរមួយរុំជុំវិញ, អង្គុយលើឡៅតឿ ហើយបើកភ្នែកក្រឡោតមករកខ្ញុំ។
ឃើញហើយ ខ្ញុំខ្លាចណាស់។ ខ្ញុំបានដេញដោលសួរបុគ្គលិកទាំងអស់, ពួកគេគ្រវីក្បាលគ្រប់គ្នា។ ចុងក្រោយបានដឹងពីមីងបោសសម្អាតថា ពេលបើកហាងដំបូងបំផុត មានបុគ្គលិកម៉ាស្សាស្រីម្នាក់, ដោយសារតែឈឺចិត្តនឹងសង្សារក្បត់ចិត្ត, បានចងកសម្លាប់ខ្លួននៅនឹងឡៅតឿ ត្រង់កន្លែងដែលខ្ញុំឃើញហ្នឹងឯង។ ក្រោយមានរឿង បុគ្គលិកផ្សេងៗនាំគ្នាសុំឈប់ ដោយសារតែលងពេក។ ថៅកែក៏បិទហាងប្រហែលមួយឆ្នាំ ទើបបើកវិញ។ បុគ្គលិកម៉ាស្សាក្រោយៗសុទ្ធតែអ្នកថ្មី ដូច្នេះពួកគេមិនបានដឹងរឿងទេ។
«ចុះម៉េចក៏មកលងខ្ញុំ? មិនលងអ្នកផ្សេង។» ខ្ញុំសួរ។
«សង្ស័យអូនឯងប្រើខ្នើយរបស់គេទេដឹង។» មីងបោសសម្អាតពោល។
ឮដូច្នេះ ខ្ញុំក៏នាំគាត់ទៅមើល។
«ហ្នឹងហើយ។ ខ្នើយហ្នឹង, ភួយហ្នឹង, សូម្បីតែពូក ក៏ហ្នឹងដែរ។»
គ្រាន់តែឮ ខ្ញុំឡើងព្រឺក្បាលខ្ញាកៗ បះរោមពេញទាំងខ្លួន។ គ្រប់គ្នាប្រាប់ឲ្យខ្ញុំប្រាប់ថៅកែសុំដូររបស់របរ តែខ្ញុំមិនព្រម, ខ្ញុំសម្រេចចិត្តសុំឈប់។
ខ្ញុំបានវិលទៅដេកប្រជ្រៀតជាមួយអ្នកមកពីស្រុកជាមួយគ្នា នៅផ្ទះជួលពីមុនវិញ។ អារម្មណ៍ខ្លាចនៅតែមាន។ រាល់យប់ ចេះតែនឹកឃើញរូបរាងខ្មោចស្រីម្នាក់នោះ។ ទាល់តែបានទៅស្រោចទឹកបីបួនដង ទើបអន់ខ្លាច។
ខ្ញុំបានទាក់ទងទៅហាងអាហារដែលហៅខ្ញុំទៅធ្វើជាអ្នករត់តុ។ គេប្រាប់ថា រកបានគ្រប់ហើយ។ ខ្ញុំអង្វរសុំការងារ គេថាសល់តែការងារលាងចាន៖
«មួយខែបានម្ភៃម៉ឺន។ បាយទឹកខ្លួនឯង ហើយគ្មានកន្លែងដេកឲ្យទេ។»
«មិនអីទេបង។ ខ្ញុំព្រមធ្វើ។»
«អ៊ីចឹងស្អែកមកធ្វើចុះ។»
ខ្ញុំអរកខិបកខុប តបទាំងញញឹម «អរគុណបង។ អរគុណច្រើនបង។ អរគុណ៕»
ស្រមោលព្រះចន្ទ្រ 