ថ្ងៃបុណ្យសមុទ្រ…
នៅឆ្នេរមនុស្សម្នាកកកុញ។ ថ្ងៃលិចបាត់ហើយ មនុស្សរឹតតែច្រើន។ សំឡេងអ៊ូអរនៃមនុស្សលាយឡំនឹងសំឡេងកាំជ្រួចផូងផាំង។
ចេង អង្គុយនៅនឹងតុសម្លឹងមើលមេឃ។ ឈីវ.. ប៉ាំង.. គ្រាប់ពន្លឺពណ៌ក្រហមបាចសាចពេញអាកាស។
‘មើលទៅសប្បាយណាស់។’ ចេងនឹកក្នុងចិត្ត។ គេញញឹម។ បន្ទាប់មក គេក៏យកទូរស័ព្ទមកថត selfie រួចបង្ហោះចូលបណ្តាញសង្គម ដោយដាក់ caption ថា «ប្រចាំការ»។ មិនបានប៉ុន្មានវិនាទីផង ក៏ឮសូរទីងៗជាបន្តបន្ទាប់។ ចេងលើកទូរស័ព្ទមកមើល។ មានគេ like ច្រើនណាស់ ថែមទាំង comment ទៀតផង។ ចេងសម្លឹងទូរស័ព្ទដោយញញឹមពព្រាយ។
នៅមាត់របង ពូសន្តិសុខអង្គុយលើកៅអីម្នាក់ឯង រួចស្រាប់តែក្រោក ហើយដើរចូលមកក្នុងដោយនិយាយទៅកាន់ចេងថា៖
«ពូទៅបន្ទប់ទឹកមួយភ្លែត។ ដូចមិនសូវស្រួលពោះ។»
«បាទ។» ចេងឆ្លើយ។
ទូរស័ព្ទញ័រមិនឈប់។ មាន comment ច្រើនណាស់។ ចេងឆ្លើយតប comment ទាំងញញឹម។ ពេលនោះក៏មានភ្លើងហ្វាឡានបាញ់ចូលមក។ ចេងប្រញាប់ទុកទូរស័ព្ទទៅក្នុងថតតុ។
ឡានពណ៌សមួយគ្រឿងបានមកឈប់នៅមុខសណ្ឋាគារ។ បុរសម្នាក់ចេញពីឡាន។ គេដើរចូលមករកចេង ព្រមទាំងសួរ៖
«មានសល់បន្ទប់ទេ អូន?»
«សុំទោសបង។ បន្ទប់អស់ហើយ។» ចេងតប។
«អស់ទៀតហើយ។» បុរសនោះដកដង្ហើមវែង «អ្ហ៊ឺ! ពិបាកម្ល៉េះថ្ងៃបុណ្យ។ កក់ក៏គេមិនព្រម។ ទៅណាក៏ពេញ។ គ្មានសល់សូមី្បតែមួយអ្ហ៊ែៈអូន?»
«បាទ។»
«ជួយមើលបន្តិចមើល៍អូន។ ជួយបងផង។ បងមានក្មេង។ បើមនុស្សធំ ចង់គេងឯណាក៏បានដែរ តែនេះក្មេងពីរបីនាក់។ អូនឯងជួយរកមើលមើល៍ ក្រែងលោមានសល់។ តែមួយក៏បានដែរ។» បុរសនោះនិយាយដោយទឹកមុខស្រងូត។
ចេងក្រឡេកមើលទៅឡាន។ នៅក្នុងនោះមើលឃើញច្បាស់ក្រឡែតមានក្មេងធំ និងតូច។ ចេងនឹកអាណិត ប៉ុន្តែឲ្យគេធ្វើម៉េច។ គេបម្រុងនឹងប្រាប់ថាគ្មាន ជួនជាពេលនោះភ្នែកគេក្រឡេកមើលថតតុដែលបើកចំហ ឃើញកូនសោមួយដាក់នៅកៀនតុ មានស្លាកលេខ ៤០៦។
ចេងមកសាកល្បងការងារជាអ្នកទទួលភ្ញៀវនៅសណ្ឋាគារនេះ។ តាំងពីគេចូលមក គេតែងឃើញកូនសោមួយនេះនៅក្នុងថតតុរហូត។ អ្នកទទួលភ្ញៀវវេនថ្ងៃមិនដែលដាក់ភ្ញៀវទេ គឺទុកបន្ទប់លេខ ៤០៦ នេះទំនេរចោល។
រំពេចនោះ គំនិតមួយបានផុសឡើងក្នុងខួរក្បាលចេង។ គេចង់បង្ហាញសមត្ថភាពឲ្យថៅកែឃើញ។ គេគិតថា បើគេអាចដាក់ភ្ញៀវពេញ ហើយបានថ្លៃទៀតនោះ ថៅកែមុខជាពេញចិត្តហើយហេងស៊យប្រហែលជាមិនបាច់ឲ្យគេឆ្លងកាត់ការសាកល្បងការងារទេ គឺឲ្យគេចូលជាបុគ្គលិកពេញសិទ្ធិតែម្តង ហើយគេមុខជាបានប្រាក់ខែច្រើន។
គិតឃើញដូច្នោះហើយ ចេងក៏និយាយទៅកាន់ភ្ញៀវ៖
«នៅសល់មួយតែតម្លៃខ្ពស់បន្តិចហើយបង។»
«មិនអីទេ។ ថ្លៃក៏យកដែរ ឲ្យតែមាន។» បុរសជាភ្ញៀវពោលដោយសប្បាយចិត្ត។
«បងចង់យកប៉ុន្មានយប់ដែរ?»
«ពីរយប់។»
«បាទ។ អ៊ីចឹងខ្ញុំសុំបងបង់លុយមុនពីរយប់តែម្តង។»
«បាន។ បាន។»
បុរសជាភ្ញៀវប្រញាប់បង់ប្រាក់ រួចគេដើរទៅឡានដើមី្បប្រាប់ដំណឹងទៅអ្នកក្នុងឡាន។ អ្នកក្នុងឡានទឹកមុខស្រស់ស្រាយក្រោយដឹងថារកបានបន្ទប់។ ពួកគេបាននាំគ្នាចុះពីឡាន។
ស្រមោលព្រះចន្ទ្រ 