ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកអក្សរសាស្ត្រ ឬប្រវតិ្តវិទូអ្វីទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកចូលចិត្តអាន និងស្រឡាញ់ការសរសេរ។ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍សព្វគ្រប់, ចង់ដឹង, ចង់ចេះ, ចង់ឮ, ចង់យល់គ្រប់យ៉ាង។ សូមី្បតែពាក្យប្រើប្រាស់ ក៏ខ្ញុំមិនលើកលែងដែរ។ ខ្ញុំចាំបានថា ខ្ញុំធ្លាប់អានសៀវភៅមួយក្បាល និយាយពីអំពីពាក្យថា «ខ្ញុំ» ដែលប្រជាជនខ្មែរប្រើសម្រាប់ហៅសាមីខ្លួន។ នៅក្នុងសៀវភៅសរសេរថា កាលពីដើមឡើយ (សៀវភៅបញ្ជាក់មិនច្បាស់ តែតាមការរៀបរាប់ គួរតែនៅក្នុងសម័យឧដុង្គ-លង្វែក) អ្នកដែលប្រើហៅខ្លួនឯងថា «ខ្ញុំ» គឺជាបាវបម្រើនៅក្នុងផ្ទះសេដ្ឋី, នាម៉ឺន, មន្ត្រី។ និយាយឲ្យចំ អ្នកដែលមានឋានៈជាកូនឈ្នួល ទើបប្រើពាក្យ «ខ្ញុំ» ចំណែកអ្នកដែលជាចៅហ្វាយ ហៅខ្លួនឯងថា «អញ» ហើយហៅកូនឈ្នួលថា «ឯង»។ ចំពោះមូលហេតុដែលនាំឲ្យប្រជាជនខ្មែរជំនាន់ក្រោយគ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈប្រើពាក្យ «ខ្ញុំ» សម្រាប់ហៅខ្លួនឯង មិនមានបញ្ជាក់នៅក្នុងសៀវភៅនោះឡើយ។ ចំពោះភាសាប្រើប្រាស់សម្រាប់ប្តីប្រពន្ធ តាមខ្ញុំបានឮពីគ្រូៗក្នុងសាលាពិភាក្សាគ្នា គឺប្តីហៅខ្លួនឯងថា «អញ» ចំណែកប្រពន្ធហៅខ្លួនឯងថា «ខ្ញុំ»។ នៅពេលប្តីចង់ហៅប្រពន្ធ គេប្រើពាក្យ «នាង» រីឯប្រពន្ធហៅប្តីថា «អ្នក»។ ពាក្យទាំងនេះប្រើប្រាស់ទាំងនៅក្នុងគ្រួសារអ្នកមាន និងអ្នកក្រ។ និយាយពីរវាងឪពុកម្តាយ និងកូន។ កូនហៅឪពុកថា … Continue reading ការប្រែប្រួលនៃការប្រើប្រាស់សព្វនាមបុរិសៈខ្មែរ

ពាក្យខ្មែរជាច្រើន ដែលសរសេរមាន ព្យញ្ជនៈ «ល» «ឡ»។ ភាគច្រើនសរសេរច្រឡំ កុំថាគេកុំថាខ្ញុំ ច្រឡំដូចតែគ្នា។ ជាទូទៅដើមី្បដឹងថា ពាក្យនោះគួរសរសេរនឹង «ល» ឬ «ឡ» គឺត្រូវយកវចនានុក្រមខ្មែរជាសម្អាង។ ពាក្យខ្លះសរសេរបានទាំង «ល» និង «ឡ»។ ចំពោះពាក្យដែលសរសេរបានទាំងព្យញ្ជនៈ «ល» «ឡ» អ្នកប្រើមានមតិខុសៗគ្នា។ ឧទាហរណ៍ ខ្ញុំចូលចិត្តសរសេរ «ស្រឡាញ់»។ ហេតុផលទីមួយ ពេលបើកវចនានុក្រម នៅខាងចុងនៃពាក្យ «ស្រឡាញ់» មានបើកវង់ក្រចក និងសរសេរថា «ម.ព. ស្រលាញ់» ដែលមានន័យថា «មើលពាក្យ ស្រលាញ់»។ បើឃើញបែបនេះមានន័យថា «ស្រលាញ់» ដែលសរសេរនឹង «ល» ជាមេពាក្យ។ ភាគច្រើន ពេលជួបករណីដូច្នេះ ខ្ញុំឮគេថា គួរតែសរសេរតាមមេពាក្យ មានន័យថា​ ត្រូវសរសេរ «ស្រលាញ់»។ ប៉ុន្តែពេលខ្ញុំបើកមើលពាក្យ «ស្រលាញ់» ខ្ញុំមិនឃើញមានការបញ្ជាក់ថា សរសេរព្យញ្ជនៈ «ឡ» ខុសនោះទេ។ ដូច្នេះមានន័យថា … Continue reading ពាក្យសរសេរដោយ «ល»​ «ឡ»