និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា ម៉ោងបាយថ្ងៃត្រង់មកដល់។ «ណាវី, តស់ទៅញ៉ាំបាយ។» មិត្តរួមការងារហៅ។ «ខ្ញុំយកបាយមកពីផ្ទះ។» ណាវីតប។ ពេលមិត្តរួមការងារចេញទៅ ណាវីបង្ហើយការងារទើបយកប្រអប់បាយចេញមក។ គ្រាន់តែបើកគម្របប្រអប់ភ្លាម ក្លិនឈ្ងុយនៃឆ្អឹងជំនីរជ្រូកអាំងសាយភាយ ធ្វើឲ្យពោះណាវីកូរគ្រូកៗ។ «ឆ្អឹងជំនីរនេះសាច់ជាប់ខ្លាញ់។ ទន់ល្អណាស់។» នាងនិយាយបណ្តើរខាំសាច់បណ្តើរ។ បន្ទាប់មក នាងក៏ដួសបាយដាក់ចូលមាត់។ ពេលនោះឮសូរខ្ពាក។ ណាវីងាកទៅឃើញប៊ិចរបស់នាងជ្រុះ។ នាងប្រញាប់ឱនរើស។ រួចនាងប្រុងនឹងខាំសាច់ ក៏ឮសូរខ្ពាកទៀត។ នាងក្រឡេកមើលក៏ឃើញប៊ិចដដែលនោះជ្រុះ។ «ម៉េចចេះតែជ្រុះអ៊ីចឹង។» និយាយបណ្តើរឱនរើសបណ្តើរ។ គ្រាន់តែងាកមុខមករកបន្តបាយ ឮសូរជ្រុះទៀតហើយ។ «ទេ! ធុញដល់ហើយ។» នាងរអ៊ូ រួចឱនរើសប៊ិចមក តែលើកនេះនាងមិនដាក់លើតុទេ នាងបើកថតរួចដាក់ប៊ិចចូលទៅ។ «កុំឲ្យអ្ហែងពូកែជ្រុះ។» ណាវីពោល ព្រមទាំងបិទថតតុ។ នាងបានបែរមករកបាយ ដោយចាប់ឆ្អឹងជំនីរ បម្រុងថានឹងខាំ ស្រាប់តែឮសូរខ្ពាក។ ណាវីងាកមើលក៏ឃើញប៊ិចដដែលនៅលើឥដ្ឋ។ 'អេ ក្រែងប៊ិចនេះខ្ញុំដាក់ក្នុងថតតុហើយទេតើ។ ម៉េចក៏ជ្រុះបាន?' នាងឱនទៅរើសទាំងក្នុងចិត្តរែងឆ្ងល់។ ក្រោយពីរើសបានហើយ នាងយកប៊ិចមកដាក់ក្បែរចានបាយ ដោយភ្នែកសម្លឹងប៊ិចនោះមិនដាក់។ ពេលនោះ នាងដូចជាឃើញមនុស្សម្នាក់កំពុងសម្លឹងមុខនាង។ នាងក៏ងើបភ្នែក… ម៉ែ! ណាវីស្រែកវ៉ាស … Continue reading រឿង «ម៉ោងបាយថ្ងៃត្រង់»
រឿង «រឿងពិត និងការពិត»
និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា «សូមគោរពស្តេចយមរាជ! នេះជាព្រលឹងរបស់មនុស្សដែលត្រូវនាំមកនាថ្ងៃនេះ។» យមបាលរាយការណ៍។ យមរាជអើតមើលពីកៅអី ឃើញមនុស្សពីរនាក់, ម្នាក់ជាយាយចាស់ និងម្នាក់ទៀតជាបុរសវ័យក្មេងហើយនៅលើខ្នងរបស់យាយចាស់។ យមរាជឆ្ងល់ក៏សួរ៖ «មើល៍យមបាល! ហេតុអីបានជាយាយចាស់នេះលីបុរសក្មេងនេះទៅវិញ?» «សូមជម្រាបស្តេចយមរាជ!» យមបាលតប «ទាំងពីរនាក់នេះជាម្តាយ និងកូន។ ពេលនៅរស់ជាមនុស្ស, យាយចាស់នេះតែងតែលីកូនប្រុស។ ដូច្នេះទើបបានជាស្លាប់ហើយ គាត់នៅតែលីបុរសម្នាក់នេះ។» ស្តាប់ឮហើយ យមរាជក៏ឲ្យយាយចាស់ជាម្តាយទម្លាក់កូនប្រុសចុះពីខ្នង។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏បើកក្រាំងមើល ឃើញថាពេលនៅជាមនុស្ស កូនប្រុសនេះតែងតែឲ្យម្តាយលីជាប់ជានិច្ច។ ឃើញដូច្នេះ យមរាជក៏កាត់ក្តីថា៖ «ឯងជាកូន តែបែរជាមិនបានមើលថែម្តាយ ទៅជាឲ្យម្តាយមើលថែ និងលីខ្លួនឯងរហូត។ ដូច្នេះយើងឲ្យឯងចុះនរកប្រាំបួនជាន់។» កូនប្រុសនោះមិនមាត់ឡើយ។ «ចំណែកយាយ» យមរាជបែរទៅយាយចាស់ «យើងនឹងឲ្យយាយឡើងឋានសួគ៌។» «ទេ! ទេ! លោកម្ចាស់។» យាយចាស់ប្រកែក «ខ្ញុំសុំទៅឋាននរកជាមួយកូនរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំទៅដើមី្បមើលថែគេ។» ឮសម្តីនេះ យមរាជ និងយមបាលសែនរំភើបរហូតដល់ស្រក់ទឹកភ្នែកនឹងទឹកចិត្តជាម្តាយ ដែលលះបង់ក្តីសុខស្រណុកខ្លួនឯង សុខចិត្តលំបាកដើមី្បកូន ទោះបីជាកន្លែងនោះជានរកក៏ដោយ។ ផ្ទុយទៅវិញ កូនប្រុសបែរជាស្រែកយំ និងវារចេញ។ ចំណែកម្តាយបានវារទៅតាមឱបកូន។ ប៉ុន្តែកាន់តែឱប … Continue reading រឿង «រឿងពិត និងការពិត»
រឿង «ខ្មោចនាយិកា»
និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា នេះនិយាយពីអ្នកគ្រូសុឃី នាយិកាសាលាមួយកន្លែងដែលបង្រៀនសិស្សផង និងឲ្យកន្លែងស្នាក់នៅដល់សិស្សផង។ គ្មាននរណាមិនល្បីអ្នកគ្រូសុឃីទេ។ គាត់កាចខ្លាំងណាស់។ ទាំងគ្រូទាំងសិស្ស ខ្លាចគាត់ឡើងញ័រ។ រៀងរាល់ថ្ងៃ គាត់តែងតែដើរត្រួតពិនិត្យគ្រប់ថ្នាក់ទាំងអស់។ បើសិនជាមានគ្រូណា បង្រៀនមិនត្រូវចិត្តរបស់គាត់ គាត់នឹងជេរគ្រូនោះ ហើយបណ្តេញចេញភ្លាមៗ។ បើជាសិស្សវិញ បើមានសិស្សណាម្នាក់មិនយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងម៉ោងរៀន ឬធ្វើខុសនឹងវិន័យសាលា ពេលគាត់ចាប់បាន គាត់នឹងឲ្យសិស្សនោះចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់គាត់ រួចឲ្យគេបិទភ្នែកមិនឲ្យបើកសូមី្បតែបន្តិច ហើយយករបស់មកមួលត្រចៀករបស់សិស្សនោះ។ គ្រប់សិស្សដែលចូលទៅបន្ទប់អ្នកគ្រូសុឃី ដឹងតែចេញមកវិញជាមួយនឹងត្រចៀកហើមប៉ោងសឹងតែប៉ុនផ្លែត្នោត។ ប្រហែលជាដោយសារតែគាត់តឹងរឹងពេកទេដឹង វាប្រៀបដូចជាគាត់ដាក់សម្ពាធលើខ្លួនឯងដែរ ដូច្នេះគាត់ក៏គាំងបេះដូងស្លាប់នៅលើកៅអីក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់គាត់។ ក្រោយពេលអ្នកគ្រូសុឃីស្លាប់ សាលាក៏មាននាយកថ្មី។ និយាយពីគ្រូ និងសិស្សក្នុងសាលា ក្រោយអ្នកគ្រូសុឃីស្លាប់ ពួកគេសប្បាយចិត្ត ជាពិសេសគឺពួកសិស្សតែម្តង ដោយពួកគេគិតថា គាត់នឹងមិនអាចមកដាក់ពិន័យពួកគេទៀតឡើយ។ ប៉ុន្តែពួកគេខុសហើយ។ នៅពេលដែលសិស្សណាម្នាក់ធ្វើកំហុសនៅពេលថ្ងៃក្នុងម៉ោងសិក្សា នាពេលយប់ អ្នកគ្រូសុឃីនឹងទៅរកគេដល់បន្ទប់។ គាត់តែងតែបង្ហាញខ្លួននៅនឹងគ្រែរបស់គេ ដោយឲ្យឃើញក្បាលគាត់ធំ, ភ្នែកលៀន, បបូរមាត់ស្វាយ និងក្រចកវែងមុតស្រួច។ ជាទូទៅ ពេលដឹងថាមានខ្មោច សិស្សនឹងបិទភ្នែកមិនហ៊ានបង្ហើបឡើយ ហើយនឹងយកភួយមកគ្របតាំងពីចុងជើងដល់ក្បាល។ ពេលនោះអ្នកគ្រូសុឃី នឹឱនទៅជិត ហើយលៀនអណ្តាតដ៏ត្រជាក់ដូចជាទឹកកក និងវែងរបស់គាត់ចូលតាមក្រោមជាយភួយ ហើយលូកចូលទៅក្នុងរន្ធត្រចៀករបស់សិស្ស … Continue reading រឿង «ខ្មោចនាយិកា»
រឿង «ឈ្មោះក៏សាមគ្គីដែរ»
និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា នៅក្នុងសិក្ខាសាលាមួយស្តីពី 'សាមគ្គីភាពជាកម្លាំង'។ «ជម្រាបសួរប្អូនៗទាំងអស់គ្នា។» លោកគ្រូបង្រៀនក្នុងសិក្ខាសាលាពោល «ដូចដឹង ហើយថា សិក្ខាសាលាយើងផ្តោតលើប្រធានបទ 'សាមគ្គីជាកម្លាំង'។ ក្នុងន័យនេះ គឺសំដៅដល់កម្លាំងរួបរួមគ្នា។ មិនមែនកម្លាំងកាយតែមួយមុខទេ អ្វីក៏ដោយក៏អាចរួបរួមគ្នាជាក្រុមដែរ។» គាត់បង្អង់មួយភ្លែត ទើបបន្ត «ដោយសារម៉ោងនេះជាម៉ោងដំបូង ដូច្នេះខ្ញុំសុំលេងល្បែងមួយសិនមុននឹងបង្រៀន។» បន្ទាប់ពីរៀបរាប់ លោកគ្រូបានបែងចែកសិក្ខាកាម ដោយក្នុងមួយក្រុមមានគ្នាបីនាក់។ «ពេលនេះ ពួកយើងចែកក្រុមរួចហើយ។ ជាបន្ត ខ្ញុំសុំឲ្យក្រុមនីមួយៗក្រោកឈរឡើង ហើយប្រាប់ឈ្មោះខ្លួនឯងម្តងម្នាក់ៗ។ ប្រាប់តែឈ្មោះបានហើយ មិនបាច់ប្រាប់នាមត្រកូលទេ។ ចាប់ផ្តើម! ក្រុមទីមួយ។» ក្រុមទីមួយក្រោកឈរ៖ «ញ៉ុក។» «ថែម។» «មួយ។» សិក្ខាកាមទះដៃផងសើចផង។ ចំណែកលោកគ្រូញឹមៗ។ គាត់មិនបានស្គាល់ឈ្មោះពួកគេឡើយ ពេលបែងចែកក្រុម។ គាត់ចេះតែរើសទៅ ហើយដាក់លេខរៀងឲ្យពួកគេឆ្លើយឈ្មោះ ដោយមិនបានតាំងចិត្តថា នឹងទៅជាដូច្នេះទេ។ ដល់វេនក្រុមទីពីរ៖ «ឌេក។» «លុះ។» «ក្សៃ។» សំណើចផ្ទុះម្តងទៀត។ លើកនេះឮខ្លាំងជាងមុន។ លោកគ្រូរាងដូចភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ គាត់សួរ៖ «តើឈ្មោះប្អូនពីកំណើតមែនទេ?» «បាទ។» សិក្ខាកាមទាំងបីឆ្លើយព្រមគ្នា។ លោកគ្រូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ … Continue reading រឿង «ឈ្មោះក៏សាមគ្គីដែរ»
ស្រមោលព្រះចន្ទ្រ 