និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា
«កូនឃ្លានបាយ។» កូននិយាយ។
«អង្គុយចុះ។ ចាំប៉ាឲ្យគេដួសមកឲ្យ។» ឪពុកនិយាយ។
«អង្គុយចុះទៅ។ ចាំម៉ាក់ដួសឲ្យ។» ម្តាយនិយាយ។
«ទេ។» កូននិយាយ «កូនចង់ដួសដោយខ្លួនឯង។»
«ម៉ាក់មិនចង់ឲ្យកូនលំបាកទេ។» ម្តាយពោល។
«ម៉េចក៏មិនឆ្លាតសោះអ៊ីចឹង។» ឪពុកពោល។
កូនក្រោកឈរឡើងនិយាយទៅកាន់ម្តាយ «កូនមិនខ្លាចលំបាកទេ។ កូនចង់ដួសបាយដោយខ្លួនឯង, ចង់ដាំបាយដោយខ្លួនឯង ហើយចង់ទៅដាំស្រូវដោយខ្លួនឯងទៀត។» រួចងាកទៅរកឪពុកព្រមទាំងពោលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ «កូនពិតជាមិនឆ្លាតមែន ហេតុដូច្នេះទើបកូនត្រូវរៀនឲ្យចេះគ្រប់យ៉ាង ដើមី្បឲ្យក្លាយជាមនុស្សឆ្លាត៕»
ស្រមោលព្រះចន្ទ្រ 