ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកអក្សរសាស្ត្រ ឬប្រវតិ្តវិទូអ្វីទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកចូលចិត្តអាន និងស្រឡាញ់ការសរសេរ។ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍សព្វគ្រប់, ចង់ដឹង, ចង់ចេះ, ចង់ឮ, ចង់យល់គ្រប់យ៉ាង។ សូមី្បតែពាក្យប្រើប្រាស់ ក៏ខ្ញុំមិនលើកលែងដែរ។ ខ្ញុំចាំបានថា ខ្ញុំធ្លាប់អានសៀវភៅមួយក្បាល និយាយពីអំពីពាក្យថា «ខ្ញុំ» ដែលប្រជាជនខ្មែរប្រើសម្រាប់ហៅសាមីខ្លួន។ នៅក្នុងសៀវភៅសរសេរថា កាលពីដើមឡើយ (សៀវភៅបញ្ជាក់មិនច្បាស់ តែតាមការរៀបរាប់ គួរតែនៅក្នុងសម័យឧដុង្គ-លង្វែក) អ្នកដែលប្រើហៅខ្លួនឯងថា «ខ្ញុំ» គឺជាបាវបម្រើនៅក្នុងផ្ទះសេដ្ឋី, នាម៉ឺន, មន្ត្រី។ និយាយឲ្យចំ អ្នកដែលមានឋានៈជាកូនឈ្នួល ទើបប្រើពាក្យ «ខ្ញុំ» ចំណែកអ្នកដែលជាចៅហ្វាយ ហៅខ្លួនឯងថា «អញ» ហើយហៅកូនឈ្នួលថា «ឯង»។ ចំពោះមូលហេតុដែលនាំឲ្យប្រជាជនខ្មែរជំនាន់ក្រោយគ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈប្រើពាក្យ «ខ្ញុំ» សម្រាប់ហៅខ្លួនឯង មិនមានបញ្ជាក់នៅក្នុងសៀវភៅនោះឡើយ។ ចំពោះភាសាប្រើប្រាស់សម្រាប់ប្តីប្រពន្ធ តាមខ្ញុំបានឮពីគ្រូៗក្នុងសាលាពិភាក្សាគ្នា គឺប្តីហៅខ្លួនឯងថា «អញ» ចំណែកប្រពន្ធហៅខ្លួនឯងថា «ខ្ញុំ»។ នៅពេលប្តីចង់ហៅប្រពន្ធ គេប្រើពាក្យ «នាង» រីឯប្រពន្ធហៅប្តីថា «អ្នក»។ ពាក្យទាំងនេះប្រើប្រាស់ទាំងនៅក្នុងគ្រួសារអ្នកមាន និងអ្នកក្រ។ និយាយពីរវាងឪពុកម្តាយ និងកូន។ កូនហៅឪពុកថា … Continue reading ការប្រែប្រួលនៃការប្រើប្រាស់សព្វនាមបុរិសៈខ្មែរ