និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា តាឡូយដើរត្រុកៗឆ្លងថ្នល់ទៅកាន់ខ្ទមអ្នកតាមួយដែលនៅក្រោមដើមព្រីង។ ទៅដល់ គាត់លុតជង្គង់ ហើយលើកដៃទាំងពីរសំពះ៖ «អ្នកតាដើមព្រីងអើយ! ខ្ញុំរស់ជាងពាក់កណ្តាលជីវិតទៅហើយ ដេកតែលើរនាប និងក្រោមដំបូលសង្ក័សី។ ខ្ញុំមិនដែលបានដេកលើគ្រែទន់ ក្នុងម្លប់ត្រជាក់សោះ។ ហេតុនេះទើបខ្ញុំមកសុំអ្នកតាដើមព្រីងឲ្យជួយឲ្យខ្ញុំបានស្គាល់ជាតិដេកពូក និងក្នុងបន្ទប់ម៉ាស៊ីនត្រជាក់បានម្តង។ ខ្ញុំមិនសុំឲ្យបានដេករហូតទេ ត្រឹមតែមួយខែគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ ហើយនិងដោយខ្ញុំមិនបាច់អស់ប្រាក់ មានន័យថា មានគេចេញលុយឲ្យដេក។ ខ្ញុំមិនប្រកាន់ថាដេកនៅឯណាទេ។ សំខាន់ឲ្យតែបានតាមចិត្តប្រាថ្នាបីចំណុច គឺបានដេកលើពូក, ក្នុងបន្ទប់ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ និងគេចេញលុយឲ្យ។» បន់រួច តាឡូយថ្វាយបង្គំបីដង ទើបក្រោក។ គាត់ងើយមើលឃើញថ្ងៃក្តៅចែស គាត់ក៏នឹកត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ គ្រាន់តែបង្វែរខ្លួន មិនទាន់បានឈានជើងផង ស្រាប់តែក្មេងម្នាក់ជិះកង់ដៃការេ មិនដឹងមកពីណា មកចូលក្រោមក្លៀកខាងឆ្វេងរបស់គាត់។ ដោយរឿងរ៉ាវកើតភ្លាមៗពេក តាឡូយរាងលីលើ។ គាត់ដឹងត្រឹមថា ក្មេងនោះទូរស័ព្ទហៅឪពុក។ បន្ទាប់មកឪពុករបស់ក្មេងមកដល់ និងបានជូនគាត់ទៅមន្ទីរពេទ្យ។ កូនចៅតាឡូយបានទទួលដំណឹង និងបានមកដល់មន្ទីរពេទ្យ។ ឪពុក និងក្មេងជិះកង់បានសុំទោសតាឡូយ និងក្រុមគ្រួសារ។ ក្មេងនោះបានប្រាប់ដោយត្រង់ថា ឪពុកទិញកង់ថ្មីឲ្យ, គ្នាក៏យកមកជិះ។ មិនដឹងយ៉ាងម៉េច ពេលជិះមកដល់កន្លែងតាឡូយ, នៅសុខៗកង់ស្រាប់តែរេចង្កូត។ គ្នាខំប្រឹងចាប់ហ្វ្រាំងដែរ តែចាប់មិនជាប់។ តាឡូយ … Continue reading រឿង «មិនប្រាកដថាល្អ»
Category: រឿងខ្មោច
រឿង «កុំចេះតែទម្លាក់កំហុសលើខ្មោច»
និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា ផ្ទះខ្ញុំជាដីឡូមានចិញ្ចឹមមាន់ និងទា។ ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំកំពុងឈរជជែកជាមួយមីងខ្ញុំ ស្រាប់តែមាន់មួយនៅសុខៗក៏ប្រកាច់ រួចហើយក៏ដាច់ខ្យល់ងាប់ទៅ។ ខ្ញុំសួរមីង៖ «មាន់ហ្នឹងកើតអីមីង? អម្បាញ់មិញឃើញក្រាបស្រួលសោះហ្នឹង។» មីងតប៖ «សង្ស័យខ្មោចកាច់ ព្រោះពេលវាក្រាប មីងឃើញខ្មោចស្រីមួយអង្គុយក្បែរវា។ មើលទៅខ្មោចស្រីហ្នឹងកាច់មាន់ហ្នឹងងាប់ហើយ។» ខ្ញុំជឿមីងខ្ញុំ ព្រោះម៉ាភូមិ គេដឹងគ្រប់គ្នាថាគាត់មើលឃើញខ្មោច។ ខ្ញុំពោល៖ «យី ខ្មោចអាក្រក់ដល់ហើយ។ មិនលើកលែងសូមី្បតែសត្វ។» និយាយចប់ ពួកយើងក៏ចូលផ្ទះ។ ខ្ញុំទៅបន្ទប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំឡើងលើពូក ហើយបើកបង្អួច ស្រាប់តែខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតស្រែកយ៉ៃ ដោយសារតែឃើញខ្មោចបង្ហាញខ្លួននៅមាត់បង្អួច។ ខ្មោចនោះសស្គុសដូចផ្សែងអ័ព្ទ តែមើលដឹងរូបរាង, ភេទ និងអាយុ។ គេជាខ្មោចស្រី នៅក្មេងគួរសម។ ខ្ញុំខ្លាច ក៏រត់ទៅឱបខ្នើយនៅក្បាលគ្រែ រួចពោលទាំងញ័រមាត់៖ «កុំមកធ្វើបាបខ្ញុំអី។ ចាំខ្ញុំសែនឲ្យ។» ខ្មោចស្រីនោះច្រត់ចង្កេះស្រែកក្តែងៗ៖ «នែ! យើងមិនមែនមកចង់បានរបស់ស៊ីទេ។ យើងចង់មករកយុត្តិធម៌ឲ្យខ្លួនយើង។ យើងមិនបានកាច់មាន់ហ្នឹងងាប់ទេ។ យើងសុំប្រាប់ឲ្យច្បាស់។» «មីងខ្ញុំមើលឃើញខ្មោច។ គាត់ឃើញមីងខ្មោចឯងនៅក្បែរមាន់។ គាត់មិនកុហកទេ។» «អើ! គាត់មិនកុហកទេ តែនិយាយពន្លើស។ យើងនៅក្បែរមាន់មែន … Continue reading រឿង «កុំចេះតែទម្លាក់កំហុសលើខ្មោច»
រឿង «ខ្មោចប្រុសក្នុងបន្ទប់ទឹកស្រី»
និពន្ធដោយ ភូ ចរិយា កន្លែងធ្វើការថ្មីរបស់ខ្ញុំជាអគារ និងប្រើបន្ទប់ទឹករួម។ ទម្លាប់ខ្ញុំ ម៉ោង ១០ ព្រឹក ដឹងតែទៅបន្ទប់ទឹក។ ពេលចូលបត់ជើង ខ្ញុំតែងមើលតាមប្រហោង ក្រោមទ្វារឃើញស្រមោលមនុស្សដើរកាត់មុខបង្គន់។ ខ្ញុំអត់ដែលចាប់អារម្មណ៍ទេ ព្រោះគិតថាជាស្រមោលអ្នកមកបត់ជើង ដោយសារបន្ទប់ទឹកនេះមានបង្គន់ពីរ។ ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំទៅបត់ជើងតូច។ ពេលកំពុងតែបន្ធូរអារម្មណ៍ ក៏ឃើញស្រមោលដើរ កាត់មុខបង្គន់ តែលើកនេះឃើញដូចដើរកៀកនឹងទ្វារ ឯកន្លងមកដើររាងឃ្លាតឆ្ងាយពីទ្វារ។ ខ្ញុំអត់អើពើ ខ្ញុំបន្តកិច្ចការរបស់ខ្ញុំ។ ពេលនោះក៏ឮសំឡេងគ្រហឹមហ៊ឺៗជាបទចម្រៀង។ ខ្ញុំរាងភ្ញាក់ និងឆ្ងល់។ ការច្រៀងក្នុងបន្ទប់ទឹកមធ្យម ងំសំឡេងប្រុស។ ខ្ញុំរាងមានអារម្មណ៍មិនល្អសោះ។ មិនដឹងប្រុសណាឆ្កួតដល់ម្ល៉ឹង មកច្រៀងនៅបន្ទប់ទឹកខាងស្រី។ ក្រោយបត់ជើងហើយ ខ្ញុំក៏បើកទ្វារចេញទៅ។ មុនបើកទ្វារ ខ្ញុំឃើញស្រមោលនោះនៅឈរមុខបន្ទប់នៅឡើយ។ ខ្ញុំខំនឹកថា ពេលចេញទៅ នឹងអាលជេរអាគាត់នោះឲ្យណាណីម្តង។ ប៉ុន្តែពេលបើកទ្វារក្រាក ស្ងាត់ច្រៀប គ្មានមនុស្សសោះ។ ខ្ញុំអើតមើលបង្គន់ជាប់នោះ ឃើញទ្វារចំហ ហើយគ្មានមនុស្សនៅក្នុងហ្នឹងទេ។ ខ្ញុំដើរទៅលាងដៃបណ្តើរ នឹកឆ្ងល់បណ្តើរ។ នៅកន្លែងលាងដៃមានកញ្ចក់ដែលឆ្លុះឃើញបង្គន់ទាំងពីរដែលនៅពីក្រោយខ្នង។ ពេលខ្ញុំកំពុងឱនមុខ ផ្ចង់ភ្នែកលាងដៃនឹងសាប៊ូ ស្រាប់តែសំឡេងគ្រហឹមដដែលនោះលាន់ឡើងធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត។ សំឡេងនោះឮចេញពីបង្គន់ដែលខ្ញុំចូលអម្បាញ់មិញ។ ខ្ញុំងើបមុខឡើងមួយរំពេច។ មិនទាន់បានងាកផង … Continue reading រឿង «ខ្មោចប្រុសក្នុងបន្ទប់ទឹកស្រី»
ស្រមោលព្រះចន្ទ្រ 